Van wie is geld op gezamenlijke rekening?

Van wie is het geld op een gezamenlijke rekening? Een kwestie van bewijsvoering.

Een gezamenlijke bankrekening: handig voor huishoudens, partners, of vrienden die gezamenlijke uitgaven willen beheren. Maar wat gebeurt er met het geld op zo'n rekening bij een scheiding, overlijden of ruzie? De simpele uitspraak "het geld behoort toe aan degene die het gestort heeft" is een te grove vereenvoudiging en kan in de praktijk tot aanzienlijke problemen leiden.

De mythe van de proportionele verdeling: Vaak wordt beweerd dat het geld op een gezamenlijke rekening verdeeld moet worden naar rato van de stortingen. Dus als A €10.000,- stort en B €5.000,-, dan krijgt A bij een conflict 2/3 en B 1/3 van het saldo. Hoewel deze logica aantrekkelijk lijkt, is dit in de meeste gevallen geen juridisch waterdicht argument.

Het ontbreken van een notariële overeenkomst is cruciaal: Zonder een notariële akte waarin de eigendomsverhoudingen expliciet zijn vastgelegd, is de situatie complexer. De bank ziet beide rekeninghouders als gelijkwaardige eigenaren. De feitelijke stortingen vormen weliswaar een sterk bewijsstuk, maar het is geen absoluut bewijs van eigendom. Bewijslast rust op degene die beweert eigenaar te zijn van een specifiek deel van het geld. Dit kan een uitdaging zijn, zeker als er geen nauwkeurige administratie is bijgehouden van alle in- en uitgaande betalingen.

Welke bewijzen zijn relevant? Om uw aandeel te bewijzen, kunt u verschillende bewijsmiddelen inzetten:

• Bankoverzichten: Deze laten zien welke bedragen door wie zijn gestort. Let op: dit toont alleen de stortingen, niet het uiteindelijke eigendom. Geld dat van de rekening is gehaald en weer gestort, vertroebelt het beeld.
• Overeenkomsten: Contracten, schenkingsovereenkomsten of andere documenten die de verdeling van het geld aantonen.
• Getuigenverklaringen: Getuigenissen van personen die op de hoogte waren van de afspraken rondom de rekening. De waarde hiervan is echter relatief laag.
• Overige bewijzen: Alle documenten die de bedoeling achter de gezamenlijke rekening illustreren, zoals correspondentie, e-mails, of zelfs chatberichten.

Conclusie: Bij een gezamenlijke rekening zonder notariële overeenkomst is de juridische situatie onduidelijk. Het ‘proportioneel aan de stortingen’-principe is geen juridisch principe, maar een indicatie die meegenomen kan worden in een rechterlijke procedure. Om conflicten te voorkomen, is het sterk aanbevolen om een notariële overeenkomst op te stellen die de eigendomsverhoudingen en de bestemming van het geld op de gezamenlijke rekening duidelijk vastlegt. Dit voorkomt kostbare en tijdrovende juridische procedures in geval van conflicten. Een open en eerlijke communicatie tussen rekeninghouders over de verdeling van het geld is net zo belangrijk.