Wat zijn de klachten van suiker?

Waar heb je last van als je suiker hebt?

Mijn bloedsuiker is soms een ramp. Schade aan bloedvaten, dat is het ding. Vooral als diabetes al langer speelt en niet strak genoeg is. Dat hoge suiker spul gaat alle kleine vaatjes te lijf. Hart, ogen, nieren, zenuwen, voeten… alles kan de klos zijn.

• Hart- en vaatziekten: Kan echt gevaarlijk worden.
• Ogen: Gezichtsproblemen, tot blindheid aan toe.
• Nieren: Problemen met filteren, dialyse is een nachtmerrie.
• Zenuwen: Tintelingen, gevoelloosheid, soms pijn.
• Voeten: Wonden die slecht genezen, amputatie is een reëel risico.

En dan voel je je gewoon niet lekker. Moe, futloos, een beetje lamlendig. Soms ook echt koppijn. Dat vind ik het ergst, die hersenmist. Je bent gewoon niet jezelf.

Hoe kan je merken als je suikerziekte hebt?

Je lichaam geeft signalen. Meestal subtiel. Tot het schreeuwt.

• Constante dorst. Alsof je zand hebt gegeten. Water helpt niet lang.
• Veel plassen. Ook 's nachts. Je lichaam probeert de suiker weg te spoelen.
• Extreme vermoeidheid. Een loden deken die je niet af krijgt. Slaap is geen oplossing.
• Onverklaarbaar afvallen. Je eet normaal, maar de kilo's verdwijnen.

Het is een interne strijd. Je merkt het pas als er een verliezer is.

Soms zijn er andere tekenen.

• Wazig zien. De lens van je oog zwelt op. De wereld wordt onscherp.
• Slecht genezende wondjes. Een schram blijft een schram.
• Terugkerende infecties. Je weerstand is een herinnering.

Bij diabetes type 1 komen de klachten plotseling. Heftig. Binnen een paar weken. Bij type 2 sluipt het erin. Jarenlang. Je went aan het verval. Dat is het gevaar.

Een kennis van me negeerde de dorst. Dacht dat het de zomer was. Nu spuit hij insuline. De zomer is allang voorbij. Het lichaam vergeet niet.

Wat zijn de eerste symptomen van diabetes?

Ah, diabetes, de sluipmoordenaar met een sweet tooth. De eerste tekenen? Ze verraden zich vaak als een ongenode gast die eerst subtiel aanklopt. Denk aan jezelf als een waterkaraf die constant bijgevuld moet worden: je gaat de hele tijd plassen. En die dorst? Alsof je door de woestijn hebt gewandeld, terwijl je gewoon op de bank zit.

Die droge mond voelt als een vergiet na een regenbui, en het wazig zien is alsof je contactlenzen in hebt met een laagje stof. En dan is er die onverklaarbare vermoeidheid, alsof je slaap hebt ingewisseld voor een marathon. Je lichaam protesteert, maar probeert het op een heel charmante manier te laten weten.

Die huidproblemen, van jeuk tot wondjes die weigeren te helen, zijn als een boze brief van je immuunsysteem. En ja, dat onverwachte gewichtsverlies kan je doen denken dat je plotseling een dieetgoeroe bent geworden, terwijl je lichaam eigenlijk de verkeerde brandstof verbrandt.

• Veel plassen: Je blaas lijkt een race tegen de klok te houden.
• Droge mond: Een woestijn in je mond, zonder de cactussen.
• Veel drinken: Je bent de nieuwe mascotte van de plaatselijke waterleiding.
• Wazig zien: Alsof je door een natte bril kijkt, constant.
• Vermagering: Je lichaam zegt: "Sorry, dit is niet de energiebron die ik zoek."
• Moeheid: Zelfs je weekend Netflix-sessies voelen als een expeditie.
• Huidproblemen: Je huid klaagt steen en been, en niet zonder reden.

Hoe kom je erachter dat je suikerziekte hebt?

Je hebt suikerziekte (diabetes mellitus) als je bloedwaarden voldoen aan specifieke criteria. Dit betekent twee nuchtere bloedglucosewaarden van 7.0 mmol/L of hoger, OF een willekeurige bloedglucosewaarde van 11.1 mmol/L of hoger in combinatie met klassieke diabetessymptomen.

Ah, de bloedsuikermeting. Dat moment dat je even voelt alsof je lijf een soort interne benzinepomp is, en de dokter checkt of je niet op premium loopt terwijl je eigenlijk E10 had moeten tanken. Het is toch wat, die suiker die zo onschuldig lijkt in je appeltaart, maar in je bloed een ware diva kan worden. Jouw pancreas, dat stille genie, probeert ondertussen de boel te managen als een overwerkte conciërge op een tienerfeestje.

Die 7.0 mmol/L nuchter, dat is zo'n beetje de grens waarop je lichaam zegt: "Oké, we hebben een discussie met het management, de insuline komt er even niet zo vlekkeloos doorheen." En 11.1 mmol/L met klachten? Dat is als de suikerpolitie die aanbelt met een megafoon, omdat je bloedsuiker door het dak danst alsof het de finale van "So You Think You Can Sugar Rush" is. Je zou bijna denken dat je lichaam je subtiel (of helemaal niet zo subtiel) vertelt: "Minder stroopwafels, vriend. Serieus."

Mijn tante, die altijd beweerde dat een Marsreep een volwaardige maaltijd was, leerde dat op de harde manier. De zoete wraak van de bloedsuiker, zullen we maar zeggen.

Maar hoe fluistert je lijf je nu toe dat die suiker op standje 'feestje zonder uitnodiging' staat? Het zijn vaak van die signalen die je in eerste instantie wegwuift als "gewoon moe" of "het weer". Denk aan:

• Bovenmatige dorst: Je drinkt alsof je net een wedstrijd zoutjes eten hebt gewonnen, en nog steeds is je mond zo droog als de Sahara in juli. Je bidon is je nieuwe beste vriend.
• Vaak plassen: En dan bedoel ik niet af en toe, maar alsof je lichaam probeert een Olympisch record 'watervallende nieren' te vestigen. Vooral 's nachts, wat je nachtrust tot een soort toiletmarathon maakt.
• Onverklaarbare vermoeidheid: Je sleept je door de dag alsof je net een marathon op klompen hebt gelopen, terwijl je eigenlijk alleen maar naar de supermarkt bent geweest. Het energieniveau van een slak na een winterslaap.
• Gewichtsverlies (soms): Gek genoeg, terwijl je misschien meer eet. Je lichaam vecht een interne strijd en verbrandt allerlei dingen die het niet hoort te verbranden. Een bizarre 'dieet'methode.
• Wazig zien: De wereld lijkt soms door een vette cameralens bekeken te worden. Alsof je ogen even vergeten zijn hoe ze moeten focussen.
• Wondjes die langzaam genezen: Een klein sneetje wordt plots een epische saga van herstel. Alsof je lichaam besloten heeft om op sabbatical te gaan van wondgenezing.
• Tintelingen of gevoelloosheid in handen of voeten: Een beetje zoals wanneer je te lang op je arm hebt gelegen, maar dan... chronischer. Je zenuwen protesteren zachtjes.

Suikerziekte is niet zomaar één ding, het is meer een familie met verschillende karakters. Je hebt:

• Type 1 diabetes: Meestal auto-immuun; je lichaam vernietigt de insulineproducerende cellen. Een beetje zoals je immuunsysteem per ongeluk de verkeerde afdeling bombardeert. Dit begint vaak op jonge leeftijd en vereist insuline spuiten.
• Type 2 diabetes: De meest voorkomende variant. Hier reageren je cellen niet goed op insuline (insulineresistentie) of maakt je pancreas te weinig insuline. Vaak gelinkt aan levensstijl en genen, een soort VIP-toegang voor de verkeerde suikermoleculen.
• Zwangerschapsdiabetes: Duikt op tijdens de zwangerschap en verdwijnt meestal erna. Je hormonen spelen dan even voor suiker-DJ's en zetten de boel op z'n kop. Goed om te weten voor de toekomstige moeders.

Als de dokter eenmaal argwaan heeft, is dat nuchtere bloedprikje niet het enige feestje. Soms volgt er een glucosetolerantietest (GTT). Dan drink je een mierzoet goedje dat je doet twijfelen aan de mensheid, en daarna wordt er gekeken hoe je lichaam die suikerzee verwerkt. Een echte stresstest voor je pancreas!

Waarom krijgt de ene persoon wel diabetes en de ander niet, zelfs als ze beiden regelmatig een chocoladereep verorberen? Dat is het lot, of de genen, of gewoon pech. Of een combinatie. Overgewicht en weinig lichaamsbeweging zijn vaak de grote boosdoeners voor type 2, alsof je je lichaam uitnodigt voor een permanent bankzitterschap.

Erfelijkheid speelt ook een rol; als suikerziekte in de familie zit, ben je helaas al een beetje voorbestemd. Sorry, daar kun je je genen op aankijken.

En waarom die heisa over die suikerwaardes? Omdat hoge bloedsuiker op de lange termijn een beetje als een sluipmoordenaar werkt. Het beschadigt langzaam en zeker je:

• Bloedvaten: Alsof er kleine scheurtjes ontstaan in de rioolbuizen van je lichaam.
• Nieren: Die trouwe filtertjes van je krijgen het zwaar te verduren en kunnen minder goed werken.
• Ogen: Je zicht kan verslechteren, want die kleine bloedvaatjes in je ogen zijn supergevoelig.
• Zenuwen: Vandaar die tintelingen. Je zenuwbanen beginnen storingen te vertonen, als een slecht bekabeld wifi-netwerk.
• Voeten: Wondjes genezen slecht, en het gevoel kan minder worden, wat tot vervelende complicaties leidt.

Dus ja, even je bloed laten prikken als je je niet helemaal jofel voelt, is geen overbodige luxe. Beter weten waar je aan toe bent, dan dat die suiker ongezien de boel op stelten zet. Mijn buurman dacht laatst dat zijn continue dorst kwam door het vele sporten; bleek hij de zoetste dorst ooit te hebben, met de bloedwaarden van een suikerfabriek. Toch fijn dat hij nu weet wat er aan de hand is.