Wat kan de oorzaak zijn van geen eetlust?

Oorzaken verminderde eetlust? Wat veroorzaakt geen honger?

Hè, soms heb ik ook gewoon zo van, waar is mijn honger gebleven. Het is net alsof mijn maag een weekendje weg is, zonder mij. Vaak merk ik het als ik ineens veel minder zin heb in mijn favoriete pasta carbonara, dat is wel even schrikken.

Die smaak en geur, ja, die spelen echt een grote rol. Weet je, toen ik laatst die nieuwe medicijnen kreeg voor mijn rug, smaakte alles ineens zo metaalachtig. Ik had echt zoiets van: hier heb ik toch geen trek in.

Ziek zijn is ook zo'n ramp. Dan ligt er een hele schaal met lekker eten voor me, en ik zie het gewoon niet meer zitten. Zonde van het eten, toch. Soms voelt het ook alsof ik gewoon te moe ben om te eten, een beetje raar maar waar.

En dan dat eenzame gevoel. Dat knaagt soms wel hoor. Als ik dan alleen zit, met niks te doen, dan is de drive om iets lekkers te maken of te bestellen ook meteen weg. Ik verlang dan meer naar gezelligheid dan naar eten.

Ik weet het nog goed, vorig jaar zomer, na die lange wandeling in de Ardennen. Ik had moeten snacken van die heerlijke Franse kaasjes die we hadden gekocht, maar ik was zo uitgeput. Die honger kwam pas uren later, toen ik thuis weer een beetje bijgekomen was.

Wat zijn de oorzaken van een verminderde eetlust?

Verminderde eetlust kent diverse oorzaken. Vaak zijn dit medische aandoeningen, bijwerkingen van medicatie of psychologische factoren. Gevolgen zijn gewichtsverlies en voedingstekorten, wat de algehele gezondheid beïnvloedt.

Het lijf weigert soms. Een maaltijd voelt dan als een last. Alsof de motor geen brandstof meer vraagt. Dat is alles.

De redenen? Die liggen overal. Soms in het lijf zelf. Soms in pillen die je slikt. Soms in het hoofd. Het is zelden zonder reden.

• Ziekte. Een sluipend iets. Griep, maagproblemen, of iets erger. De focus van het lichaam verschuift dan. Eten wordt irrelevant. Een symptoom, geen probleem op zich.
• Medicijnen. Sommige helpen met één ding, verstoren een ander. Chemotherapie, antibiotica. Ze ruïneren de smaak, of erger, de wil om te eten. Een noodzakelijk kwaad, zeggen ze.
• Geest. De kop is complex. Stress, angst, depressie. Eten is dan bijzaak. Of een straf. Wat heeft het voor nut, als de ziel leeg is? Het voelt logisch.

Consequenties zijn simpel. Je wordt lichter. Niet altijd een zege.

• Gewichtsverlies. Kilo's die verdwijnen. Niet altijd gewenst. De spiegel liegt niet.
• Voedingstekorten. Vitamines, mineralen. De bouwstenen missen. Het systeem begint te haperen. Energie weg. Fysiek wordt een strijd.
• Algehele zwakte. Het lichaam functioneert minder. De weerstand daalt. Een snee in de vinger geneest trager. Je bent er, maar minder.

De maag is leeg. Het leven gaat door. Misschien is het een signaal. Een pauze. Een moment om te heroverwegen. Wat is echt belangrijk? Niet altijd de volgende hap. Het gaat dieper. Gewoon iets om over na te denken, als je toch niks eet.

Welke kanker heeft geen eetlust?

Alvleesklierkanker is een beruchte boosdoener als het gaat om het compleet verpesten van je eetlust. Die trek in een vette bek of een AVG'tje verdwijnt als sneeuw voor de zon, nog voordat je zelf doorhebt dat er iets serieus mis is.

Dat kreng, die alvleesklier, besluit opeens de boel te saboteren. Je kunt het zien als een gigantische file op de A2, maar dan in je buik met gal. De gal, die normaal gesproken helpt je vette hap te verteren, kan geen kant meer op. Het resultaat? Je voelt je zo vol als een prop na één doperwt en alles wat je eet smaakt naar nat karton met een vleugje weemoed. Je maag hangt de vlag halfstok.

Maar wacht, er is meer! Alsof een verdwenen eetlust nog niet gezellig genoeg is, krijg je er vaak nog een heel pretpakket aan ellende bij:

• Je bent zo moe, zo intens moe, dat opstaan om naar de koelkast te lopen al voelt als het beklimmen van de Mount Everest. Op je sokken. Je energielevel is lager dan het humeur van een belastinginspecteur.
• Gewichtsverlies zonder reden. Klinkt leuk voor de zomer, maar je lichaam vreet zichzelf letterlijk op. Niet echt het dieet dat je in gedachten had, zeg maar. Je broek zakt ineens van je kont af.
• Pijn in je bovenbuik die uitstraalt naar je rug. Een zeurende, kloterige pijn die maar niet weggaat. Alsof er een dwerg met een bot mes in je rug staat te wroeten. Constant.
• Een gezellige, kanariegele huidskleur. Je oogwit wordt ook geel. Hartstikke leuk, je lijkt net een Minion, maar het betekent dat je lever in de problemen zit door diezelfde gal-opstopping. Dit heet geelzucht.
• Je wc-bezoek wordt een avontuur. De ontlasting is licht van kleur, drijft, en ruikt alsof er een chemische fabriek is ontploft. Dit is omdat je vetten voor geen meter meer verteert. Het plakt aan de pot als de neten.