Wat blijft groeien als je ouder wordt?

De stille groei: Wat blijft er groeien als je ouder wordt?

We worden ouder, grijzer, misschien wat ronder of juist slanker. We zien rimpels verschijnen en voelen onze energie soms wat afnemen. Maar wist je dat er één lichaamsdeel is dat koppig blijft doorgroeien, zelfs als de rest besluit om het rustiger aan te doen? Ik heb het over onze oren. En nee, ik verzin dit niet!

Ik kwam er een tijdje geleden achter en het fascineerde me meteen. Stel je voor: je oren, die stille getuigen van je leven, worden steeds langer. Bijna een centimeter langer als je zestig bent, las ik ergens. Dat is best wel wat! Het is niet zo dat ze opeens als Dumbo's oren gaan flapperen, maar toch... het is merkbaar als je er op let.

Het heeft blijkbaar te maken met de zwaartekracht, die onophoudelijk aan ons trekt. En met het kraakbeen in onze oren, dat – net als de rest van ons lijf – na verloop van tijd elasticiteit verliest. Het wordt slapper, waardoor de oren langzaam maar zeker uitrekken en naar beneden zakken. Een beetje zoals een elastiekje dat te vaak is gebruikt.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het een beetje treurig vind. Het is een onmiskenbaar teken van veroudering, een stille herinnering aan de tijd die onherroepelijk voorbijgaat. Terwijl andere delen van ons lichaam juist krimpen (denk aan de wervelkolom bijvoorbeeld), blijven onze oren groeien. Het voelt een beetje oneerlijk, toch? Alsof de natuur een grapje met ons uithaalt.

Aan de andere kant vind ik het ook wel grappig. Stel je voor, je probeert je leeftijd te verbergen met een hippe outfit en een jeugdige coupe, maar je oren verraden je stiekem toch. Ze zijn als stille klokken die de tijd wegtikken, ongeacht hoeveel anti-aging crème we smeren.

Nu ik dit weet, betrap ik mezelf erop dat ik stiekem naar de oren van oudere mensen kijk. Niet op een onbeleefde manier natuurlijk, maar meer uit nieuwsgierigheid. Het is fascinerend om te zien hoe verschillend oren kunnen zijn, en hoe ze – net als de rest van ons lichaam – een verhaal vertellen. Het verhaal van een leven, gevormd door de tijd en de zwaartekracht.

En mijn eigen oren? Tja, die houd ik de laatste tijd toch wat beter in de gaten. Wie weet, misschien moet ik over een paar jaar wel oorbellen dragen om ze een beetje op te tillen... ????