Waarom valt de vlieg me aan?

Waarom vallen die vliegen me eigenlijk altijd aan? Argh, ik word er gek van! Die bloedhete zomerdagen, weet je wel? Ik voel me dan een soort wandelende, klamme pizza, klaar om gegeten te worden. Serieus, ik zweer het je, die beestjes ruiken je al van een kilometer afstand. Ik had laatst zo'n dag, in die drukke stad, zon schijnt op je nek, en plots voel ik het al, zo'n klein vliegje landt op mijn arm. En dan nog eentje, en nog eentje... Het is echt een plaag! Toen had ik zoiets van: "Oké, ik geef me over".

Het constante gezoem, dat alleen al… En dan die kleine, prikkende landingen! Het voelt alsof ze je helemaal in kaart brengen, op zoek naar het meest sappige stukje huid. Ik denk dat ze ons echt zien als een soort wandelende oase, een buffet in de woestijn. Het is verschrikkelijk, echt waar. En hoe meer ik zweet, van de ergernis ook, hoe erger het wordt. Het is een vicieuze cirkel. Je voelt je dan echt… een stuk vlees in een horrorfilm, of zo. En ach, die gekke dansjes die je maakt om ze weg te jagen, terwijl ze gewoon weer terug komen. Het is alsof ze het leuk vinden! Zou dat kunnen? Misschien moeten we ze eens aan een psycholoog voorleggen? Of een soort insecten-therapeut? Wat denk jij?