Waarom medicijnen zelf betalen?

Eigen bijdrage voor medicijnen… pff. Soms snap ik er echt niks van. Je staat daar bij de apotheek, receptje in je hand, en dan ineens: “Mevrouw, u moet bijbetalen.” Bijbetalen?! Waarvoor dan precies? Voor hetzelfde pilletje dat ik vorige maand nog gewoon vergoed kreeg? (Ik zweer het, het was exact dezelfde doos!)

Het schijnt te maken te hebben met “vergelijkbare medicijnen, verschillende prijzen.” Ja, dááág. Alsof ik daar iets van snap. Het ene merk is blijkbaar duurder dan het andere, maar werken ze dan ook beter? Wie weet. In ieder geval bepaalt de overheid hoeveel ze maximaal vergoeden, en als de prijs van jouw specifieke medicijn hoger ligt… tja, pech gehad. Jij mag dokken.

Mijn oma, die had dat laatst met haar bloeddrukmedicijnen. Ze gebruikt al jaren hetzelfde, maar ineens moest ze ineens bijna vijftien euro bijbetalen! Vijftien euro! Voor een klein doosje pillen. Ze schrok zich rot, want met haar AOW’tje is elke euro er één. En dan probeer je haar uit te leggen hoe het zit met die maximale vergoedingen en prijsverschillen… Waar slaat dat op? Alsof zij daar iets aan kan veranderen.

Ik las ergens – ik weet niet meer precies waar, misschien op Facebook ofzo – dat iets van 70% van de medicijnen een eigen bijdrage heeft. 70%! Dat is toch absurd veel? En dan heb ik het nog niet eens over de mensen met chronische ziektes, die vaak meerdere medicijnen slikken. Die betalen zich helemaal blauw! Het voelt gewoon oneerlijk. Soms vraag ik me af of die farmaceutische bedrijven niet gewoon een beetje aan het graaien zijn…

En wat doe je dan? Slik je je medicijnen niet meer omdat je het niet kunt betalen? Dat is toch ook geen optie. Het is een lastige situatie, en ik weet eerlijk gezegd niet wat de oplossing is. Maar dat het zo niet langer kan, dat is wel duidelijk.