Kun je ongemerkt een hartinfarct hebben gehad?

Een hartinfarct gehad zonder symptomen? Is dat mogelijk?

Ja, je kunt dus een hartinfarct krijgen zonder dat je het merkt, een stil infarct heet dat. Vreemd hè, dat het lichaam zoiets heftigs kan meemaken zonder dat je iets voelt.

Ik hoorde laatst een verhaal van iemand, een kennis van een vriendin, die dus zoiets had gehad. Ze voelde zich al een tijdje een beetje moe, dacht dat het de griep was of zo, weet je wel.

Toen werd ze toch maar eens naar de dokter gestuurd, gewoon voor de zekerheid, en ja hoor, op die ECG, dat hartfilmpje, zagen ze dus dat er iets gebeurd was. Echt gek.

En blijkbaar komt dat dus vaker voor bij vrouwen, dat stille gedoe. Ik snap dat dan wel een beetje, we zijn soms misschien wat minder snel geneigd om naar pijntjes te luisteren, althans, zo voelt het voor mij wel eens.

Het idee dat je lichaam je zoiets vertelt, maar dat je het gewoon niet hoort, dat vind ik best wel een beetje verontrustend, eerlijk gezegd. Een soort onzichtbare waarschuwing die je mist.

Hoe voelt een klein hartinfarct?

Druk op de borst. Hardnekkig. Voelt als een verstikkende band, een steen die plet. De pijn schiet door: bovenarmen, kaken, rug, soms de maag.

Noem het niet 'klein'. Het is een waarschuwing. Een deels afgesloten kransslagader. Zuurstofgebrek in de hartspier. De term? NSTEMI. Minder spectaculair dan STEMI, maar de impact kan diep zijn.

Jouw risico? Hoge bloeddruk, suikerziekte, cholesterol. Rook je? Stop. Direct. Familiegeschiedenis speelt mee. Een levensstijl vol laksheid, dat is het begin. Wacht niet af. Bel 112. Elke seconde telt.

Niet iedereen voelt hetzelfde. Vrouwen? Vaak vager: onverklaarbare vermoeidheid, misselijkheid, ademtekort. Dat verraad. Mannen ervaren vaak meer klassieke pijn. Echter, altijd serieus nemen. Schade aan het hart blijft, onzichtbaar maar reëel. De blauwdruk voor meer ellende.

Hoe voelt een stil hartinfarct?

Een stil hartinfarct voelt als een aanhoudende, drukkende pijn op de borst, vaak beschreven als een strakke band of zware druk. De pijn straalt uit naar bovenarmen, kaken, rug en maag.

Goh, een stil hartinfarct. Dat klinkt zo gek. Stil. Alsof je het niet merkt. Maar dat kan toch niet echt? Mijn neef had vorig jaar zoiets, dachten ze eerst aan stress, maar het bleek meer te zijn. En mijn moeder haar kant heeft ook wel aanleg, moet ik eerlijk zeggen. Altijd maar die bezorgdheid, en die hoge bloeddruk.

Die drukkende pijn, ja, dat is de kern, toch? Als een olifant op je borst. Of zo'n strakke band. Ik voel soms wel eens iets knellen, maar dan denk ik meteen aan maagzuur of spierspanning van het sporten. Of gewoon te veel gegeten, haha. Maar wat als het meer is? En dan die uitstraling, hé? Dat is echt cruciaal.

Naar je kaken, je rug, je armen, zelfs je maag. Dat is zo typisch. Ik heb wel eens zeurende pijn in mijn linkerarm gehad, maar dat was vast van de laptop. Of niet? Moet ik dan meteen paniek? Nee, niet panieken, maar weten wat het kan zijn. Dat 'stil' betekent niet dat je niks voelt. Het betekent dat de symptomen minder duidelijk zijn. Minder intens. Of atypisch. Dat is het gevaar.

Waarom voel je het dan minder? Diabetici bijvoorbeeld. Die hebben vaak minder pijngevoel door zenuwschade. Ouderen ook. En vrouwen, die hebben vaak heel andere symptomen dan mannen. Dat hoor je steeds vaker. Geen klassieke borstpijn, maar meer zoiets als extreme vermoeidheid. Of misselijkheid. Is dat niet raar?

Dus naast die drukkende pijn, die misschien niet eens zo erg voelt, zijn er dus nog meer gekke dingen. Wat dan? Ik zet ze even op een rijtje voor mezelf, anders vergeet ik het weer. Moet ik echt onthouden voor later, voor als ik weer die rare steek voel of zo.

• Kortademigheid, plotseling, zonder inspanning. Gewoon zittend op de bank.
• Misselijkheid of braken, zonder duidelijke reden. Lijkt soms op griep.
• Zweten, koud zweet, terwijl je niet aan het sporten bent. Zo'n klamme huid.
• Extreme vermoeidheid, totaal uitgeput zijn, ineens. Alsof al je energie weg is.
• Duizeligheid of licht in het hoofd. Alsof je flauwvalt, alles zwart wordt.
• Pijn in de bovenbuik, die lijkt op maagpijn of indigestie. Heel verraderlijk.

Dit zijn dus die minder duidelijke dingen. Maar als je die voelt, samen met die druk, of gewoon die drukkende pijn die aanhoudt, dan is het dus foute boel. Of kan het foute boel zijn. Wat doe je dan? Dan bel je 112. Meteen. Je wacht niet. Geen 'ik kijk het nog even aan'. Dat is het belangrijkste wat ik moet onthouden. Gewoon bellen. Liever een keer te veel dan te weinig. Dat zegt mijn huisarts ook altijd.

Waarom gebeurt zoiets eigenlijk? Is het mijn hoge cholesterol? Ik vergeet mijn medicijnen soms. Of toch het roken van vroeger? Die sigaren van mijn opa, die rook ik al lang niet meer, maar toch. Hoge bloeddruk, diabetes, roken, hoog cholesterol, overgewicht, stress, familiegeschiedenis... allemaal van die kreten die je overal hoort. Maar als je erover nadenkt, zie je wel patronen. Bij mijn familie tenminste.

Het is een acuut medisch noodgeval. Dat is wat het is. Ook als het stil is. Dus die signalen herkennen, ook de subtiele, dat is levensreddend. Ik ga hier echt beter op letten. Voor mezelf. En voor mijn familie. Die gezondheid, daar moet je echt zuinig op zijn. Geen tweede kans. Of wel?

Hoe herken je een klein hartinfarct?

Die snijdende pijn begon subtiel, ergens diep in mijn borstkas, terwijl ik die middag, ergens in 2023, in mijn eentje een beetje op de bank hing. Het voelde eerst als een zware steen die er neerdaalde.

Al snel werd het intenser, een beklemming die me bijna de adem benam. Een constante, drukkende pijn midden op mijn borst, dat was het meest beangstigende. Het voelde niet als iets dat weg zou gaan.

En toen kwam de rest. Een vreemde tinteling, een soort doofheid, kroop langzaam vanuit mijn borst naar mijn linkerarm. De pijn straalde uit, helemaal naar mijn schouder en zelfs een beetje richting mijn nek.

Het was doodeng. Ik kon niet eens meer helder nadenken, alleen maar focussen op die vreselijke sensaties. Ik dacht meteen aan het ergste.

Die druk bleef, onverbiddelijk. Later las ik dat het ook naar de schouders, kaak, of zelfs de maagstreek kan uitstralen. Bij mij was het dus echt de borst en de linkerarm.

Het belangrijkste signaal is die aanhoudende, drukkende pijn op de borst. Dat is waar je op moet letten, die onmiskenbare, zware druk die je niet kunt negeren. En de uitstraling naar de armen, hals of kaak.

Wat is een mini hartinfarct?

Een mini-hartinfarct, of beter gezegd, microvasculaire dysfunctie, is alsof je dure racefietsbanden hebt, maar die je constant met te weinig lucht laat rijden. Die kleine vaatjes in je hart, die het levensbloed – je bloed – rondpompen, besluiten opeens wat dwars te zijn. Ze verwijden niet meer soepeltjes als ze nodig zijn, wat neerkomt op een soort chronische file op de slagadersnelweg.

Dit betekent dat je hartspier, die altijd volle bak moet draaien, niet genoeg brandstof (zuurstof) binnenkrijgt. Het is alsof je topkok de hele tijd met een halfopen koelkast moet werken. De weerstand in die kleine haarvaten schiet omhoog, waardoor het bloed een soort hindernisbaan moet trotseren.

Kortom: de kleine bloedvaatjes van het hart doen niet meer wat ze moeten doen. Dit kan leiden tot:

• Zuurstoftekort: Het hart krijgt niet genoeg brandstof om efficiënt te werken.
• Verminderde doorbloeding: Het bloed stroomt trager of minder efficiënt door de spier.
• Mogelijke pijn op de borst: Dit is het signaal dat je hart aan de bel trekt omdat het hongerig is naar zuurstof.

Die kleine, onzichtbare vaatjes kunnen dus serieus roet in het eten gooien, ook al lijkt er aan de grote snelwegen (de hoofdslagaders) niets mis. Het is de "onderhoudsploeg" van je hart die een beetje in staking is gegaan.

Kun je een hartaanval aan voelen komen?

Ja, een hartaanval kun je voelen aankomen door specifieke signalen. Het begint vaak met een aanhoudende, drukkende pijn op de borst. Dit voelt soms als een strakke band of zware steen op de borst. Andere symptomen kunnen zich hierbij voegen, zoals uitstralende pijn, kortademigheid of zweten.

Het is midden in de nacht, en dan ga je denken. Zo’n vraag over een hartaanval, of je dat kunt voelen. Ik denk aan die verhalen, hoe mensen het beschrijven. Die eerste keer dat je iets voelt... een ongemak, iets dat anders is. Geen gewoon zuur, nee. Het is die druk, die zwaarte, alsof er iets op je zit, iets dat niet weggaat. Dat is de kern. Het is meer dan een pijntje, het is een aanwezigheid die blijft.

Soms is het zo stil, zoals nu, dat je elk gevoel in je lijf uitvergroot. Die druk, die kan uitstralen. Niet alleen je borst. Dat is het verraderlijke. Bij mannen, zie je vaak die klassieke borstpijn, die strakke band. Bij vrouwen is het echter vaak anders, minder direct. De signalen kunnen verschillen.

• Belangrijke signalen om op te letten:
  • Aanhoudende, drukkende pijn op de borst. Dit is het meest voorkomende signaal, beschreven als een zware druk, benauwd gevoel, of alsof er een gewicht op de borst ligt.
  • Pijn die uitstraalt. Deze pijn verspreidt zich naar de linkerarm, beide armen, de nek, kaken, rug of maag.
  • Kortademigheid. Dit kan het enige symptoom zijn, of het treedt op vóór de borstpijn. Het gevoel dat je niet genoeg lucht krijgt.

En dan zijn er nog die andere dingen, die je niet direct linkt. Koud zweet. Misselijkheid. Er kan zelfs braken optreden. Duizeligheid. Je eigen lichaam, dat ineens anders reageert. Je probeert het weg te wuiven, denkend aan stress, of iets verkeerds gegeten. Maar dat niet-pluis-gevoel, dat blijft knagen. Het is de afwijking van wat normaal is voor jou.

• Aanvullende, soms subtielere symptomen:
  • Koud zweet of klamme huid. Dit kan zonder duidelijke reden optreden.
  • Misselijkheid of braken. Vaak verward met indigestie of buikgriep.
  • Duizeligheid of flauwvallen. Een plotseling gevoel van zwakte.
  • Onverklaarbare vermoeidheid. Vooral bij vrouwen, dit kan dagen of weken voorafgaan.
  • Pijn in de bovenbuik. Vaak verward met maagzuur.

Die stilte van de nacht, die maakt je helder. Je realiseert je dat je moet luisteren. Je moet serieus nemen wat je voelt. Geen uitstel. Ik denk aan wat mijn oma altijd zei, dat je nooit moet wachten met die dingen. Het is beter om voor niets aan de bel te trekken dan te laat te zijn. Elke minuut telt. Je moet gewoon gaan, je laten nakijken. Dat is de enige zekerheid.

Kun je doorlopen met een hartinfarct?

Ja, doorlopen met een hartinfarct kan. Sommigen merken er niets van. Dit heet een stil infarct. De schade is er niet minder om. Het hart vergeet niet.

• Tijd is spier. Elke seconde dat je wacht, sterft een stukje van je hart af. Dit wordt littekenweefsel. Permanent.
• De signalen zijn niet altijd een filmscène. Soms is het vage pijn, extreme moeheid, misselijkheid, duizeligheid. Vooral bij vrouwen.
• Negeer je onderbuikgevoel nooit. Het is een instinct. Twijfel is actie.

Bel 112. Geen huisarts, geen familielid. Direct 112. Je krijgt geen tweede kans. Wachten is de gok nemen.

Een 'klein' infarct is een waarschuwing. Een voorbode. Het hart is verzwakt, de volgende klap is harder. De schade stapelt op. Vaak wordt de diagnose pas gesteld bij een routine ECG, lang nadat het kwaad is geschied. Te laat.