Kan je leven met een vergroot hart?

Hoe te leven met een vergroot hart? Levensverwachting?

Nou, dat hele verhaal met zo'n vergroot hart, dat kwam best wel onverwachts. Ik herinner me nog die dag, het was ergens begin september, drie jaar geleden, bij de huisarts in de Oosterstraat. Voelde me al een tijdje zo raar, kortademig bij het traplopen, moe ook, en dacht eerst aan gewoon te druk zijn. Maar toen die uitslag kwam van de cardioloog, na die echo, toen schrok ik wel even.

Zo'n hart dat niet lekker pompt, weet je wel, het is dan eigenlijk te groot geworden. Dat noemden ze dan 'hartfalen', best een eng woord.

De dokter legde uit dat het hart dan moeite heeft om bloed rond te pompen, alsof het de hele tijd hard moet werken maar het lukt niet echt meer. Dat voel ik dus elke dag, die vermoeidheid die er gewoon altijd lijkt te zijn, zelfs na een goede nacht slaap. De levensverwachting, ach, daar praat je dan over, heel voorzichtig.

Zeiden ze, afhankelijk van de oorzaak kan zoiets tijdelijk zijn. Maar vaak, zoals bij mij, is het toch een blijvertje. Dan moet je ermee leven.

En leven is dan elke ochtend die pillen slikken, elke paar maanden op controle in het ziekenhuis. Vorige maand, 14 mei, had ik weer zo'n afspraak in het UMCG, en dan weer al die testen. Je hele leven draait erom, om dat hart in de gaten te houden. De medicijnen kosten ook aardig wat, al is veel verzekerd. Het is een constante zorg, die altijd in je achterhoofd zit.

Medische zorg is dan voor de rest van je dagen echt nodig. Dat is de harde waarheid.