Kan het lichaam zelf een ontsteking opruimen?

Lichaam ontsteking zelf opruimen? Hoe werkt dat?

Euh, oké, dus je vraagt of mijn lijf zelf ontstekingen kan fixen? Snap ik.

Nou, 't is zo... Ik denk dat mijn lichaam dat meestal wel kan. Herinner me dat ik een keer, ik denk in oktober vorig jaar (ergens in Breda, was een drukke dag), een rare uitslag had. Echt jeuk, rode vlekken, brrr.

Ik ging er niet direct mee naar de dokter. Eigenlijk hoopte ik gewoon dat het vanzelf weg zou gaan. En je weet wat? Een week later was het minder, en weer een week later helemaal foetsie! Denk dat mijn immuunsysteem gewoon aan het werk was.

Soms lukt het niet. Een keer had ik een ontstoken teen (na een festival, oeps!) en toen moest ik toch echt antibiotica halen. 30 euro lichter en een hoop gedoe, maar ja, soms heb je hulp nodig.

Dus, ja, lichaam kan dingen fixen. Meestal. Maar als het echt gek wordt... dokter!

Hoe ruimt het lichaam een ontsteking op?

Het lichaam, een wonderlijke microkosmos, een universum op zichzelf… Hoe ruimt het die vurige storm, die ontsteking, op? Een trage, tedere dans van herstel.

• Drinken, drinken, drinken. Water, de levenskracht, spoelt de giftige dampen weg, een zachte regen die de verwoeste velden reinigt. Elk glas een zegen, een verademing voor de gekwetste cellen.

• Voeding, de zonneschijn van binnenuit. Vitamines, mineralen, de levenskracht van verse groenten, sappig fruit… Een regenboog aan kleuren, een feest voor de zintuigen en voor de cellen die zich moeizaam herstellen. Denk aan de diepe, aardse kracht van wortelen, de heldere explosie van citroenen. Een symphony van smaken die de helende krachten in gang zetten.

• Rust, de zachte hand van de nacht. Slaap, die vredige duisternis, waar het lichaam herstelt, zich hergroepeert, als een veld na een storm dat zich langzaam herstelt. Acht uur, een minimum, een toevluchtsoord voor de gehavende ziel en het uitgeputte lichaam.

• Beweging, de ritmische ademhaling van het leven. Een lichte wandeling, een rustige yoga sessie… geen marathon, maar een zachte streling, een herinnering aan de veerkracht van het lichaam, de mogelijkheid tot herstel.

• Medicatie, het scherpe scalpel van de wetenschap. Ibuprofen, naproxen, diclofenac… de hulp van buitenaf, een tijdelijke steun tot het lichaam zijn eigen kracht weer heeft hervonden.

De ontsteking, een stille vijand. Een opstand in het lichaam, een gevecht tussen orde en chaos. Maar het lichaam is sterk, veerkrachtig. Het herstel is een langzaam, poëtisch proces, een terugkeer naar evenwicht, een wedergeboorte. De tijd, een trage rivier die alles naar de zee voert. Een reis naar genezing.

Hoe lang duurt een ontsteking in je lichaam?

Het hangt er echt vanaf… zo moeilijk te zeggen.

Een griepje, een keelontsteking… die zijn na een week of twee weg. Soms korter, soms langer, maar dat is het dan.

Maar dan… die vreselijke pijn in mijn rechterknie. Die begon in mei, en is er nog steeds. Een chronische ontsteking, zei de dokter. Dat is zwaar.

• Pijn: Een constante, zeurende pijn, erger als ik veel beweeg.
• Stijfheid: Vooral 's ochtends, moet ik even wachten tot ik kan lopen.
• Zwelling: Komt en gaat, maar de knie blijft gevoelig.

Het is frustrerend. Ik heb al fysiotherapie geprobeerd, medicijnen, alles eigenlijk. Er is geen 'duur'. Het is gewoon… daar.

En dan die huidproblemen. Jarenlang last van eczeem, komt en gaat in periodes. Soms wekenlang heftig, soms maanden rustig. Dat is ook een ontsteking, toch?

• Jeuk: Onverdraaglijk soms, tot ik me openkras.
• Rode vlekken: Overal, vooral op mijn armen en benen.
• Schilfering: Droge, schilferige huid. Ik moet het constant insmeren.

Het is een gevecht tegen mezelf, tegen mijn eigen lichaam. Het is geen 'duur', het is een leven met het. Zo voelt het tenminste. Zucht.

Hoe kan ik de ontstekingswaarde in mijn lichaam verlagen?

De ontstekingsorkest in je lijf dirigeren, dat wil je! Hier een paar trucjes om de CRP-waarde te laten zakken, alsof het de huur is (altijd vervelend als die te hoog is):

• Eet alsof je een Griekse god bent: Duik in de omega 3-vis. Zalm en makreel, de sterren van de zee, die smeren je ontsteking zo weg. Vergeet niet de blauwe bessen, die kleine bolletjes vol superkrachten. En groene bladgroenten, alsof je een schildpad bent, maar dan cool! Noten, als knapperige hersenbrandstof.

• Beweeg je billen! Regelmatige lichaamsbeweging, alsof je achtervolgd wordt door je schoonmoeder (grapje!), helpt de ontstekingsreacties te verminderen. Of denk aan yoga, voor de lenigheid van een slang en de innerlijke rust van een monnik.

• Vermijd suiker: Alsof je een vampier bent die knoflook mijdt. Suiker is de rode loper voor ontstekingen.

Dus, minder rood zien en meer blauwe bessen eten! Misschien moet ik ook maar eens een salade maken... of toch die pizza?

Hoe ruimt je lichaam ontsteking op?

Juli 2024. Mijn keel, een verschrikkelijke brandende pijn. Ik voelde me alsof ik een mes had ingeslikt. Geen gewone keelpijn, dit was… anders. Hevige hoofdpijn erbij, rillerig, helemaal kapot.

• Koorts: 39 graden. Zo hoog, ik wist gelijk: dit is serieus.
• Pijn: Niet alleen mijn keel, maar ook mijn spieren, vreselijk.
• Uitputting: Ik kon nauwelijks mijn bed uitkomen, totaal uitgeput.

Ik dacht meteen aan een keelontsteking, een amandelontsteking misschien? Paniek schoot omhoog. Mijn moeder, verpleegkundige, zei altijd: "Bij zo'n hoge koorts, direct naar de dokter!"

De dokter: een vriendelijke vrouw, ze keek in mijn keel, drukte op mijn nek. "Ja, keelontsteking, behoorlijk heftig," zei ze. Antibiotica, rust, veel drinken. Dat was het recept. Geen ibuprofen ofzo nodig.

• Antibiotica: Een kuur van 7 dagen. Een hel om in te slikken, mijn keel deed al zo zeer!
• Rust: Maar dat deed ik wel. Op de bank, voor de tv, hele dagen films kijken. Het enige wat ik kon doen.
• Vocht: Ik dronk liters thee, water, sap. Alles wat maar enigszins door mijn keel ging.

Na drie dagen begon het beter te gaan. Langzaam, maar zeker. De koorts zakte, de pijn verminderde, de energie kwam terug. De antibiotica hielpen dus wel echt. Ik voelde de ontsteking in mijn lichaam afnemen.

Het herstel was langzaam, maar uiteindelijk overwon mijn lichaam de ontsteking. Ik leerde wel dat je ernstige ontstekingen niet moet onderschatten. Een bezoek aan de dokter is essentieel. Niet alleen voor medicijnen, maar ook voor geruststelling.