Is verveling erg?

Is verveling erg? Pfff, die vraag… Het voelt alsof ik mezelf die vraag al jaren stel. Soms is het gewoon even blah, weet je wel? Je kijkt naar de muur, je scrolt eindeloos door je telefoon, en je denkt: "Wat nu?" Dat is dan zo’n voorbijgaande oprisping, die na een lekkere wandeling of een goed gesprek weer weg is.

Maar ennui, dat is anders. Dat is…diep. Een kloof in je ziel, zo voelt het soms. Die leegte, die onvrede… Ik herinner me die periode na mijn scheiding. Alles voelde saai, zelfs de dingen die ik vroeger leuk vond. Koken, lezen, zelfs mijn hond uitlaten voelde als een last. Ik was gewoon… leeg. En moe. Zo verschrikkelijk moe.

Het is een vicieuze cirkel, hè? Je bent saai, dus je doet niks. Je doet niks, dus je wordt nog saaier. Je voelt je een mislukkeling, bijna. Een vriendin vertelde me dat ze zich toen echt zorgen maakte om me. Ze zei: “Je bent niet jezelf meer.” En dat was kloppend. Ik was mezelf kwijt geraakt in die grijze, saaie mist.

Gevaarlijk? Ja, denk ik wel. Want als je leven erdoor wordt beheerst, als je geen uitweg meer ziet… dan wordt het echt een probleem. Ik heb toen hulp gezocht, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Het was niet makkelijk, maar ik ben er sterker uitgekomen. Het heeft me geleerd om op te letten op die signalen, om actie te ondernemen voordat die leegte me weer opslokt. Want laten we eerlijk zijn, 70% van de mensen die ik ken, heeft wel eens last van die verschrikkelijke, grijze verveling. Een paar hebben het zelfs heel lang. Het is dus niet raar, maar het is wel belangrijk om er wat aan te doen.