Is surfen de moeilijkste sport?

Hoe lang duurt het voordat je kan surfen?

Verwacht niet dat je na één les de nieuwe Kelly Slater bent, hè. Op je plank staan lukt vaak al die eerste keer, jawel. Voor ongeveer twee seconden. Daarna neem je een onvrijwillige duik en proef je hoe de Noordzee écht smaakt. Zout. Heel zout.

Na een weekje ploeteren en een halve oceaan binnenkrijgen, pak je inderdaad al wat witte schuimgolfjes. Je ziet er dan uit als een pasgeboren giraffe die probeert te breakdancen op een trilplaat, maar hé, je beweegt! Je bent officieel geen landrot meer, gefeliciteerd.

Wat je écht kunt verwachten die eerste week:

• Spierpijn uit de hel. Vooral in je armen, schouders en rug. Traplopen wordt ineens een olympische sport en een pot augurken openen een onmogelijke opgave.
• Een neus die non-stop loopt. Niet van de kou, maar van al het zoute water dat er op de meest ongemakkelijke momenten weer uit gutst. Super charmant als je net een biertje bestelt.
• Je surfboard als je grootste vijand. Dat ding heeft een eigen wil en slaat je het liefst vol in je gezicht als je onder een golf door duikt. Of het schiet onder je vandaan net als je denkt dat je staat. Een onbetrouwbaar stuk schuim is het.
• Het gevoel dat je meer aan het verzuipen bent dan aan het surfen. Je brengt meer tijd onder water door dan een duikboot.

Het is een gevecht. Jij tegen de golven. De golven winnen meestal, dikke prima. Surfen leren is als een wild paard proberen te temmen terwijl je een natte aal vasthoudt. Het is frustrerend, onhandig en je gaat honderd keer op je plaat. Maar die ene keer dat het lukt, voel je je de koning van de wereld. Voor heel even dan. Tot de volgende klotegolf je weer te pakken heeft.