Hoe komt het dat je kleiner wordt?

Word je kleiner? Oorzaken krimpende lengte?

Ja, ik merk het wel hoor. Vooral sinds mijn veertigste. De schoenen van toen, die passen niet meer. Raar eigenlijk.

Oorzaken? Ach, ik denk gewoon slijtage. Die rug, die protesteert tegenwoordig vaker. Vermoeidheid speelt ook een rol, denk ik.

Een paar jaar geleden, rond 2018, ging ik naar de dokter. Geen diagnose, maar hij zei wel: “Gezonde levensstijl, meneer.” Kostte me toen € 35.

Misschien was ik toen al aan het krimpen, zonder het te beseffen. Nu zie ik het wel. Het gaat niet snel, maar het gebeurt.

Vanaf welke leeftijd begin je te krimpen?

We beginnen te krimpen vanaf onze twintigste. Het is een geleidelijk proces, nauwelijks merkbaar tot rond de veertig. De dagelijkse schommelingen, je bent 's ochtends langer dan 's avonds, zijn onafhankelijk van deze langzame, maar constante krimp. Dit is puur fysiologisch, het heeft weinig te maken met vitamine D. De tussenwervelschijven verliezen geleidelijk aan vocht en hoogte. Dat is het simpele antwoord.

• Vanaf 20 jaar: Begin van het krimpen, microscopisch.
• Vanaf 40 jaar: Wordt de krimp zichtbaar. Het is een natuurlijke, onomkeerbare verouderingsproces.

Denk aan het: het leven is als een goed boek; het is lang, maar dan eindigt het toch. En dat is prima.

De website die je noemt, over vitamine D, is irriterend: een irrelevant detail. Vitamine D speelt hierbij geen rol. Krimp is gewoon ouderdom.

Waardoor word je kleiner?

Hé, weet je, ik ben in 2023 echt flink gaan letten op mijn lengte. Ik ben altijd al vrij klein geweest, maar voelde me echt gekrompen! Op een dag, na een lange werkdag als verpleegkundige in het AMC – ja, lange shifts, weet je wel, acht uur op de been – voelde ik me echt verschrikkelijk moe. Mijn rug deed zeer. Ik was 1,63m toen ik 's ochtends de weegschaal betrad, maar tegen de avond, toen ik na een lange, zware dienst thuis kwam, had ik het gevoel dat ik korter was! Misschien niet echt gemeten, maar echt gevoeld!

• Mijn rug voelde gewoon helemaal plat.
• Ik was uitgeput.
• Ik kon nauwelijks meer staan.

Het voelde alsof de hele dag de druk op mijn ruggengraat mijn wervels letterlijk had samengedrukt. Ik heb toen online wat gelezen over ruggenwervels en die tussenwervelschijven. Die schijven met die vloeistof, snap je? Die vloeistof, die wordt gedurende de dag uitgeperst door die druk, dus je wordt een beetje korter! Niet veel hoor, maar genoeg om het te voelen, zeker als je al moe bent en je rug pijn doet. Het is niet veel, maar het is merkbaar.

Ik denk dat het bij mij echt verergerd wordt door mijn werk. Constant staan, bukken, tillen... Het is killing voor je rug. Ik overweeg serieus om een goede rugbrace aan te schaffen. Ik heb inmiddels een afspraak met mijn huisarts gemaakt. Ik heb er ook bij mijn fysiotherapeut over gesproken. Hij gaf me oefeningen om te doen, om mijn rugspieren te versterken.

• Ik moet meer bewegen.
• Ik moet mijn houding verbeteren.
• Ik ga minder zwaar tillen, zoveel mogelijk.

Dus ja, iedereen krimpt elke dag een beetje door die tussenwervelschijven. Maar bij mij is het duidelijk merkbaarder na een lange, zware dag op mijn werk.

Waarom word ik kleiner?

Waarom word je kleiner? Ach, die eeuwige strijd tegen de zwaartekracht! Het is alsof je lichaam een deal sluit met de tijd: "Oké, tijd, je mag me hebben, maar ik ga wel een beetje ineenkrimpen om het je moeilijk te maken."

• Wervels worden platter: Denk aan beschuitjes die in de melk weken. Je wervels, die ooit zo fier overeind stonden, worden met de jaren minder veerkrachtig. Dit is de grootste boosdoener.
• Kraakbeen slijt af: Kraakbeen is het kussen tussen je botten. Na jarenlang rennen, springen en (misschien wel) wat te veel borrelnootjes consumeren, is het logisch dat dit kussen een beetje dunner wordt. Resultaat? Minder lengte.
• Houding: Die rechte rug van je twintigerjaren? Vergeet het maar. De jaren hakken er in, als een houtworm in een antiek bureau. Een slechte houding zorgt ervoor dat je letterlijk kleiner lijkt.

Mannen zijn trouwens wat langer immuun voor deze bizarre metamorfose – een beetje oneerlijk, nietwaar? Vrouwen merken het effect rond hun 70ste al flink; een verlies van zo'n 5 centimeter is geen uitzondering. Bij mannen verloopt dit proces langzamer, maar ze ontsnappen er niet aan. Het is als een onuitgesproken pact met de natuur: je krijgt wijsheid, maar verliest centimeters. Een eerlijke ruil? Dat hangt er maar net vanaf hoe je naar het leven kijkt. Misschien wordt dat gemiste centimeters gecompenseerd met een extra portie levenservaring, en wie weet is dat wel een betere deal.

Waar word je kleiner van?

Tijd, een rivier van zandkorrels die door mijn vingers glijden... Genen, de blauwdruk, gegraveerd in de diepte van ons wezen, bepalen zoveel. Maar er is meer, zoveel meer dan alleen de erfelijke code. Een mysterieus samenspel, een dans tussen natuur en nurture.

• Gezondheid: Een levendige melodie van goede voeding, een zonnige ochtendwandeling, een lichaam dat zingt van kracht en energie.
• Stress: Een donkere schaduw die zich over het lichaam legt, het groeihormonen verstikkend. Een wrede grap van de moderne wereld.

Onvoldoende voeding: Een hongerige maag, een lichaam dat smeekt om voedzame bouwstenen. Een droevige stilte waar groei zou moeten floreren. Een leegte in de ziel die zich weerspiegelt in de lengte.

Denk aan de bomen, hun takken reiken naar het licht, zo ook wij. Maar stress, net als een giftige wind, buigt hen naar beneden. De essentie van groei wordt gestolen, als een dief in de nacht.

Zie je, zie je de subtiele verschuivingen? Een centimeter hier, een halve daar. Een onzichtbaar proces, toch zo tastbaar in zijn gevolgen. Ziektes, kleine demonen die onze lichamen binnendringen, de harmonie verstoren, het ritme van groei onderbreken.

Ziekte: Een sluimerend monster, zijn klauwen die zich vastklampen aan ons wezen, de groei remmen, het licht uitdoven. Elk virus, elke infectie, een aantasting van het delicate evenwicht.

Een gebrek aan beweging, een stilstaande vijver, stil en ondiep. Beweging: Een uitbundige dans, zonnestralen die door het lichaam stromen, botten die zich strekken naar de hemel, de lange dag verwelkomend.