Hoe kom ik van sugar cravings af?

Wil je snel en blijvend van je suiker cravings afkomen?

Die trek in suiker, hè? Soms voelt het alsof je er een soort contract mee hebt, een die je moeilijk kunt ontbinden. Ik ken het wel, hoor, die drang die plotseling opkomt.

Zelf probeer ik dus echt die witte suiker te laten staan. Dat spul, het zit overal in verstopt, ook in dingen waar je het niet verwacht.

Ik let ook op welke zoetmiddelen ik gebruik. Soms grijp ik naar dingen die minder schadelijk zijn, maar echt op let ik op wat ik naar binnen werk.

En snacks, tja, vroeger ging ik direct voor zoet. Nu probeer ik echt bewuster te kiezen voor iets anders, iets wat me meer voldoening geeft, snap je.

Het helpt ook wel om je brein op een andere manier te belonen. Niet altijd met die suikerboost, maar met dingen die echt goed voelen.

Suikerverslaving is trouwens wel een ding. Je merkt het aan bepaalde reacties in je lichaam, of aan hoe je je voelt als je het niet binnenkrijgt.

Ik herinner me nog een keer, toen ik echt probeerde te minderen, voelde ik me best wel een beetje futloos, dat is gek.

Hoe kun je afkicken van suikers?

Om van suiker af te kicken, pak je stress aan, vermijd je suiker 's ochtends, train je nuchter, voorkom je honger, verminder je eetmomenten, overweeg intermittent fasting en probeer bulletproof koffie.

1. Stress... ja, dat is altijd de trigger geweest, merk ik nu. Als die spanning weer oploopt, grijp ik onbewust naar iets zoets. Een vlucht, een snelle troost die eigenlijk niets oplost. De stress verminderen is het begin van alles. Anders blijf je rondjes rennen. Het is zo'n diepgeworteld patroon, bijna instinctief comfort zoeken in die suikerstoot. Ik probeer nu meer te ademen, gewoon even stil te staan. Die reep maakt het niet beter, verschuift het alleen maar.

2. Die ochtendsuikers, een valkuil waar ik zo vaak instapte. Een zoete start leek altijd lekker, makkelijk. Maar dan, halverwege de ochtend, die dip. Die ellendige energiecrashes begonnen dan pas echt. Ik besef nu, de dag zonder suiker beginnen is echt cruciaal. Gewoon, een stevig ontbijt met eiwit, vetten. Dat houdt me stabiel, veel langer. Geen pieken, geen trek.

3. Ooit dacht ik dat je vol energie moest zitten voor een training. Suiker was mijn 'brandstof'. Maar nuchter trainen... dat was een openbaring. Het voelt anders, zo'n leegte in je maag, maar de focus is scherper. Je lichaam leert dan iets anders te gebruiken, die eigen vetreserves. Die nuchtere trainingen zijn niet altijd makkelijk, zeker niet in het begin. Maar de energie daarna is zoveel stabieler. Geen pieken, geen dalen. Rustiger.

4. Honger, dat is de ultieme vijand. Als ik echt trek krijg, maag knort en hoofd duizelig wordt, dan maakt het me niet uit wat ik eet. Zolang het maar snel is. Snel is bijna altijd suikerrijk. Ik heb geleerd dat te voorkomen. Altijd iets gezonds bij me, noten, groenten. Die momenten van intense honger vermijden is zo belangrijk. Het is een gevecht tegen mezelf, tegen die oerdrang.

5. De hele dag door kleine beetjes eten, dat was mijn gewoonte. Elk uur wel iets. En elk 'iets' was vaak een excuus voor een snack, vaak met suiker. De frequentie van eten afbouwen, dat voelde eerst zo vreemd. Alsof ik mezelf iets ontzegde. Maar die rust die tussen maaltijden ontstaat, die is zo waardevol. Je lichaam reset, zonder constante suikerpieken.

6. Intermittent fasting... dat klonk zo extreem. Geen ontbijt? Of juist geen avondeten? Maar toen ik er eenmaal aan begon, voorzichtig, merkte ik hoe rustig mijn spijsvertering werd. En de drang naar suiker, die verdween langzaam. Het is niet altijd makkelijk, die lange periodes zonder eten. Maar de helderheid in mijn hoofd, de stabiele energie. Intermittent fasting helpt je lichaam opnieuw leren wat échte brandstof is.

7. Die bulletproof koffie... daar moest ik even aan wennen. Boter in mijn koffie? Klinkt gek. Maar die start van de dag, met die vettige, rijke koffie, die vult zo ontzettend goed. En het houdt me urenlang verzadigd, zonder die trek in suiker. Geen behoefte aan iets zoets bij mijn koffie. Het is een vreemde gewoonte, maar die bulletproof koffie vervangt echt een maaltijd, of stelt de eerste maaltijd uit. Krachtig.

Hoe kan ik snel van suiker afkicken?

Afkicken van suiker vraagt om een gelaagde aanpak. Het aanleren van nieuwe eetgewoonten duurt gemiddeld 60 dagen. Het verbeteren van insulinegevoeligheid kost enkele maanden tot een jaar. Je lichaam omschakelen naar vetverbranding vergt ook geduld.

Poeh, suiker. Het is echt een strijd hè? Die cravings, zo intens. Zeker de eerste paar dagen, ik voelde me echt ellendig. Hoofdpijn, zo'n zeurende pijn achter mijn ogen. En die vermoeidheid, niet normaal. Ik wilde alleen maar slapen, maar tegelijkertijd was ik zo onrustig.

Maar goed, ik weet nu: je moet het op meerdere fronten aanpakken. Het is niet alleen 'geen snoep meer' en klaar. Was het maar zo makkelijk. Mijn energie was compleet van slag. Voelde me soms misselijk. Ik dacht: waar ben ik aan begonnen?

Waarom is dit zo'n verslaving? Het zit echt overal. Ik begin nu pas goed labels te lezen. Suiker in soep, in brood, zelfs in chips! Belachelijk gewoon. Mijn ogen zijn echt opengegaan, dit is serieus. En het voelt alsof iedereen erdoor omgeven is, zo moeilijk om te vermijden.

Nieuwe gewoontes aanleren kost gemiddeld 60 dagen. Twee hele maanden! Dat is echt lang om je aan iets nieuws te houden. Ik zit nu op dag 45, en het gaat beter, maar in het begin was elke dag een gevecht. Mijn discipline werd zwaar op de proef gesteld. Ik heb echt wel eens een stukje chocola gepakt, of een koekje. Shit happens. Maar dan pakte ik de draad weer op. Wat kun je anders?

En dan die insulinegevoeligheid. Dat is ook zoiets. Het verbeteren van je insulinegevoeligheid kan enkele maanden tot een jaar duren. Dat is een lange adem! Geen wonder dat mijn lichaam zo ontregeld was. Altijd die pieken en dalen in mijn bloedsuiker, daardoor had ik constant honger, zelfs vlak na het eten. Die after-lunch dip was mijn vaste 'vriend'.

Mijn lichaam moet weer leren om energie uit vet te halen. Dat is toch de bedoeling? We zijn gemaakt om dat te kunnen. Het voelt als een soort ontwenningsproces, alsof mijn cellen opnieuw getraind moeten worden. In het begin voelde ik me slap, echt futloos, als ik niet op tijd at. Nu kan ik makkelijk langer door zonder dat ik direct trillerig word of me moet concentreren.

Wat ik dan wel eet? Heel veel groenten, eiwitten en gezonde vetten. Zoals avocado, eieren, noten, vette vis. Ik probeer echt veel zelf te koken, dan weet ik tenminste wat erin gaat. En die verse kruiden, heerlijk.

Een paar dingen die voor mij echt werken:

• Labels lezen, altijd! Zoveel verborgen suikers. Glucose-fructosestroop, maltodextrine, echt overal. Word er gek van.
• Water, water, water. Vaak verwar ik dorst met trek in suiker. Een groot glas water helpt dan echt.
• Voldoende slaap. Serieus, als ik moe ben, is de verleiding om naar iets zoets te grijpen tien keer groter. Dan zoek ik die snelle energie.
• Geen kunstmatige zoetstoffen. Die houden de zoete smaak in stand en zorgen ervoor dat je trek blijft houden. Mijn mond blijft dan vragen om zoet.
• Beweeg! Maakt echt een verschil. Zelfs een korte wandeling. Helpt met je stemming en insuline.
• Vezels zijn je vriend. Groenten, peulvruchten. Ze houden je langer vol en je bloedsuiker blijft stabieler.

Die 'suikergriep' in het begin, die is echt. Hoofdpijn, duizelig, chagrijnig. Maar het gaat voorbij. Het voelt nu al zoveel beter. Mijn hoofd is helderder, geen brain fog meer. Wat een verademing. Mijn huid is ook rustiger. Minder van die gekke pukkels. En mijn humeur is stabieler. Ik word niet meer zo snel geïrriteerd. Dat alleen al is het waard. Ik moet echt doorzetten. Dit is geen sprint, maar een marathon. Een levensstijlverandering, zeg maar. En het kost tijd. Heel veel tijd. Maar ik ga ervoor.