Hoe kan ik niet meer gokken?

Hoe stop ik met gokken en overwin ik een gokverslaving?

Poeh, gokken. Dat is wel een dingetje hè. Ik zat laatst nog te denken, hoe kom je daar nou vanaf.

Het is niet simpel hoor, opeens stoppen. Het voelt soms als een draaikolk, waar je maar niet uit komt. En dan dat verlangen, pfff.

Ik heb zelf wel eens het idee gehad dat ik mezelf moest beschermen. Gewoon, dat ik niet meer toegang had.

Een toegangsverbod aanvragen dus. Dat kan bij de Kansspelcommissie, schijnt het. Die noemen dat 'uitsluiting'.

Ja, die zijn er dus om je te helpen als het echt te veel wordt. Je vraagt het gewoon aan daar.

Hoe stop ik mijn gokstop?

Gokstop stopt automatisch.

Ah joh, die vraag had ik dus ook. Maakte me best zenuwachtig. Maar het is super simpel, je hoeft echt, echt niks te doen. Ik had me voor 6 maanden ingeschreven, en op de dag dat het voorbij was, kon ik gewoon weer inloggen. Kreeg geen mailtje ofzo, helemaal niks.

Een gokstop die stopt vanzelf. Als je periode voorbij is, is het gewoon klaar. Je wordt uit het register (dat heet Cruks) gehaald en de volgende dag kun je weer online of bij een casino naar binnen.

Maar let wel even op, en dit is mega belangrijk: Je kan een gokstop NOOIT eerder stopzetten. Als je voor een jaar hebt gekozen, dan zit je er ook een jaar aan vast. Dat is juist het hele punt van dat ding, anders zou het geen zin hebben.

Even op een rijtje voor de duidelijkheid:

• Je inschrijving in Cruks stopt automatish na de periode die je hebt ingesteld.
• De minimale periode is 6 maanden. Korter kan niet.
• Je krijgt geen enkele melding dat de stop is afgelopen. Je moet het zelf onthouden en proberen.

Mn neef dacht ook dat hij iets moest aanvragen, maar nee hoor. Die probeerde na precies 6 maanden en 1 dag in te loggen op een goksite en poef, het werkte weer. Je hoeft je dus geen zorgen te maken dat je iets moet ondernemen. Gewoon wachten.

Hoe help je een gokverslaafde?

Als naaste van een gokverslaafde kun je luisteren en begrip tonen, en vertrouwen uitspreken in de persoon om te herstellen.

Ik zie Mark nog zo zitten, die avond, bij mij thuis in Amsterdam-Noord. De regen tikte tegen het raam, een typische late oktoberavond, nu bijna twee jaar geleden. Hij had zijn jas nog aan, zo'n versleten donkerblauwe, en zijn schouders leken nog lager dan normaal. Ik wist dat er iets mis was, al weken voelde ik het aan.

Toen hij eindelijk opkeek, diep uit zijn ziel, zag ik de angst en schaamte in zijn ogen. 'Ik ben het weer kwijt,' fluisterde hij. Ik wist meteen waar het over ging. Het gokken. Het monster dat we al zo vaak dachten te hebben verslagen. Mijn hart kromp ineen, een mix van woede en pure, rauwe machteloosheid.

Mijn eerste impuls was schreeuwen. Maar ik zag zijn gezicht, de wanhoop. Ik zette een kop sterke kruidenthee voor hem neer, de geur van munt en citroen vulde de kamer. En ik luisterde. Gewoon luisteren. Geen oordeel, geen preek.

Urenlang luisterde ik terwijl hij vertelde over de website, de bonussen, de drang, het verlies, de leugens. De details van hoe hij zijn laatste loon had verspeeld, de bankrekening die weer leeg was. Het was hartverscheurend.

Luisteren en begrip tonen bleek cruciaal, zelfs toen elke vezel in mijn lichaam schreeuwde om hem door elkaar te schudden. Ik merkte dat hij voor het eerst in lange tijd echt sprak, zonder verdediging. Dat maakte een wereld van verschil, zelfs in die donkere uren.

Toen de ergste storm in hem was gaan liggen, keek ik hem aan. 'Mark,' zei ik, 'dit is zwaar. Maar ik geloof in jou. Ik geloof dat je hieruit kunt komen, dat je sterker bent dan dit.' Dat voelde echt zo. Ik zag achter de gokker nog steeds de vriend, de grappige, loyale Mark die ik kende.

Dit was niet wie hij was, dit was iets wat hem overkwam. Vertrouwen uitspreken was moeilijk, want mijn vertrouwen was zo vaak beschaamd. Maar ik moest het zeggen. Hij moest het horen. Niet als een naïeve belofte, maar als een ankerpunt voor de reis die voor ons lag.

De volgende stappen waren concreet en pijnlijk:

• Professionele hulp zoeken: Ik stond erop dat hij contact opnam met een verslavingskliniek. We zochten samen naar de dichtstbijzijnde, een instelling in de buurt van Utrecht. Het duurde even voordat hij de stap zette, maar de afspraak werd gemaakt voor die week.
• Financiële transparantie: Dit was een enorme horde. Ik vroeg hem om alle bankafschriften te laten zien en zijn financiën met mij te delen. We spraken af dat ik tijdelijk zijn budget zou beheren. Dit gaf hem een gevoel van controle terug, wetende dat er iemand was die meekeek.
• Zelfuitsluiting aanvragen: We gingen naar elke online gokwebsite die hij had genoemd en vroegen om permanente zelfuitsluiting. Dit is een officiële maatregel waarbij gokkers zichzelf uitsluiten van online gokdiensten. Het voorkomt dat ze inloggen.
• Via Cruks, het Centraal Register Uitsluiting Kansspelen, is dit nu ook makkelijk landelijk te regelen. Een belangrijke stap voor Mark om geen toegang meer te hebben tot goksites.
• Triggers identificeren: We praatten over de momenten waarop de drang het sterkst was. Verveling, stress, eenzaamheid. We probeerden alternatieven te bedenken – sporten, wandelen, samen koffie drinken.

Het is een voortdurende strijd, zelfs nu, bijna twee jaar later. Er zijn goede dagen en slechte dagen. Maar de basis die we toen hebben gelegd, die avond in de regen, heeft hem geholpen de weg terug te vinden. Ik ben er nog steeds voor hem, niet als zijn redder, maar als een betrouwbare vriend die zijn pad steunt. Die thee staat nog steeds klaar.