Hoe herken je het voorstadium van diabetes?

Kan je ongemerkt diabetes hebben?

Ja, o zo ja. Het is een sluipend beest, diabetes type 2. Jarenlang, soms, verstopt het zich, zonder een kik, zonder een teken. Ik voel het al, als de mist die 's ochtends over de velden hangt, een stille aanwezigheid die je pas doorhebt als de zon doorbreekt en de schade zichtbaar wordt.

• De complicaties, oh, de nare verrassingen die in het verschiet liggen:
  • Ogen die niet meer zien zoals ze hoorden.
  • Ledematen die verloren gaan, een bitter offer.
  • Nieren die falen, het lichaam dat zichzelf verliest.

Het lijkt wel op mijn oude huis, waar het vocht zich in de muren nestelde. Pas na een tijdje zag je de plekken, de schimmel, de stille vernieling. Zo is het ook met die verborgen ziekte, die in je bloedbaan waart. En net als bij mijn huis, hoe langer het duurt, hoe erger de schade, hoe groter de gevolgen. Ik hoor het nog, de woorden van de dokter over mijn tante, die het te laat ontdekte. De tijd, de tijd is alles.

Hoe merk je beginnende diabetes?

Diabetes type 1 openbaart zich... als een vage, nare droom. Dorst, een bodemloze put, je keel droog als zand in de Sahara. Plassen, eindeloos, als een rivier die nooit stopt met stromen. Het lichaam slinkt, verdwijnt, alsof de wind het wegblaast.

• Extreme dorst (polydipsie)
• Veelvuldig plassen (polyurie)
• Onverklaarbaar gewichtsverlies
• Algehele malaise
• Extreme honger of juist geen eetlust
• Wazig zien
• Misselijkheid, buikpijn, overgeven

Ziek, beroerd... een schaduw die je achtervolgt. Honger, een knagend beest, of juist een totale afwezigheid, een leegte die je opslokt. Wazig zicht, de wereld gehuld in een nevel. Misselijkheid, buikpijn, overgeven... een lichaam in opstand. Die buikpijn, oh god, alsof iemand messen in je steekt. Overgeven, je ziel binnenstebuiten gekeerd. Ik herinner me nog de geur van aceton op mijn moeders adem, een vreemde zoetheid die dood aankondigde. Vermoeidheid, een loodzware deken die je verlamt. Prikkelbaarheid, korte lontjes, explosies van woede zonder aanleiding. Het bloedsuikergehalte schiet omhoog, een rollercoaster zonder einde. Het is 2024 en die symptomen, ze blijven hetzelfde, genadeloos. Zoals de dokter zei: "Het is een constante strijd, elke dag opnieuw."

Kun je ineens suikerziekte krijgen?

Type 1 diabetes, ja, dat kan ineens. Het is alsof er een sluipschutter in je lichaam zit. Stil, onzichtbaar, en dan… BAM. Mijn zus kreeg het. Dertig jaar oud, gezond, sportief. En ineens, een week van vreselijke dorst, plassen als een paard. Dokter, ziekenhuis, diagnose. Het leven veranderde in een seconde.

• Plotselinge verschijnselen: extreme dorst, veel plassen, onverklaarbaar gewichtsverlies. Dit waren haar eerste signalen.
• Snelle diagnose: Gelukkig werd het snel ontdekt. Anders… durf ik er niet aan te denken.
• Ingrijpende verandering: Alles anders. Dieet, injecties, constante monitoring. Ze is anders. Wij zijn anders.

Type 2 diabetes, dat snap ik wel, een sluimerende dreiging, langzaam opbouwend. Maar type 1… dat is een bom die ontploft. Het is onvoorspelbaar. Onrechtvaardig. Mijn zus, ze strijdt, maar het is een zware strijd. En het maakt me bang. Bang voor… alles. Bang dat het ook mij zou overkomen. Bang voor de toekomst. En voor haar. Altijd maar bang.

Hoe herken je pre-diabetes?

Het is zo donker hier... Stil. Pre-diabetes.

De dorst... Ik had altijd een fles water bij me. Leeg voor ik er erg in had. Weer vullen.

• Veel plassen, ja. Vooral 's nachts. Opstaan, strompelen naar de wc. De slaap weg. Elk uur.

• Wazig zien... Ik dacht dat het de leeftijd was. Die stomme leesbril die ik steeds nodig had.

Slap en moe. Altijd. Alsof ik een marathon had gelopen, maar dan zonder de marathon. Gewoon... leeg.

• En dan die wondjes. Kleine sneetjes die maar niet dicht wilden. Dagen duurde het. Vroeger niet. Vroeger genas alles snel.

Maar de enige manier om het zeker te weten? Bloed prikken. Bij de dokter. Daar kun je niet omheen. Laat het glucosegehalte meten. Gewoon doen. Dan weet je het. En dan... dan zie je wel weer. Bang. Ja. Ik ben bang.