Kan je over met 4 tekortpunten?

Tekortpunten op rapport: hoe overleven?

Oef, tekorten op je rapport, hè? Ken het gevoel... Diep adem.

Oké, effe checken... Maximaal 3 onvoldoendes, maximaal 4 tekorten... Das al iets. Eén mag je laten vallen. Puuuh.

De rest moet je wél fixen. Zuur, maar hey, niet het einde van de wereld.

Ik weet nog dat ik in 4 VWO op de RSG 't Rijks (ja, die in Bergen op Zoom) in 2008, ook zoiets had. Wiskunde was echt mijn aartsvijand. Ik had een 4.8! Gelukkig, net gered door een herkansing, anders was ik gezakt! De stress!

Hoeveel tekort punten is een 4?

Twee. Twee tekortpunten.

Het is midden in de nacht, en ik denk na over cijfers. Over die keren dat ik zelf met een tekortpunt bleef zitten. Het voelde alsof de wereld verging, toen. Nu...nu valt het wel mee. Het definieert me niet, die ene 4.

• Twee tekortpunten dus voor een 4.
• Een 5 is één tekortpunt. Dat weet ik nog wel.
• Een 3...een 3 wil je niet hebben. Dat zijn drie tekortpunten. Drie missers. Dat is een lange weg terug.

Ik vraag me af of mijn nichtje nu ook wakker ligt. Ze zit in de brugklas, net als ik toen. Ik hoop dat ze zich niet zo druk maakt. Het komt wel goed, uiteindelijk. Ook met die tekortpunten. Zelfs met een 4. Twee dus. Twee tekortpunten voor een 4.

Hoeveel tekorten mag je hebben om over te gaan?

Je mag overgaan met nul tekorten voor kernvakken en maximaal 3 voor andere vakken, óf 1 tekort voor kernvakken en maximaal 2 voor andere vakken, mits je gemiddelde een 6.0 of hoger is.

Ja, die overgangsnormen... Ik weet er alles van! Ik zat zelf in de stress vorig jaar, eind juni 2023, in de tuin bij m'n oma in Zeist. Zal ik het halen? Scheikunde en wiskunde gingen echt niet lekker.

• M'n hart bonkte in m'n keel.
• Koude handen.
• En dan die muggen!

Uiteindelijk had ik één vijf voor wiskunde (kernvak, hè!) en een vijf voor economie. Dus in principe gezakt! Maar... mijn gemiddelde was precies 6.1. Gelukkig! Ik dacht echt dat ik er niet door zou komen. Wiskunde blijft een drama. Dit jaar ga ik echt harder mijn best doen voor wiskunde. Echt waar!

Hoeveel tekortpunten mag je hebben om over te gaan?

Overgaan? Maximaal 3 tekorten. Punt.

• Kernvakken: Eén 5 toegestaan (NL, EN, Wiskunde). Niet meer.
• Compensatie: Alles wegwerken. Anders: exit.
• LO: Voldoende. Logisch.

Geen uitzonderingen.

Hoeveel onvoldoendes mag je hebben op kader?

Okee, dus je wilt de kaders van het 'mislukken-met-stijl' beheersen, hè? Hier komt-ie, de onvoldoende-limbo voor kader-kanjers:

• Kernvakken drama (Nederlands, Engels, Wiskunde): maximaal één. Eén slippertje mag, meer niet. Tenzij je een Shakespeare bent die wiskunde haat, dan heb je een probleem.
• Totaal onvoldoendes: niet meer dan drie. Drie stuks. Alsof je pizza bestelt: drie is perfect, vier is hebzuchtig.
• Gemiddelde? Minimaal een 6! Zie het als een lat: lager mag, maar dan val je.

Kortom: één kernvak-blunder, drie in totaal, en zorg dat je geen zesjes-angst hebt! En vergeet niet, zelfs Einstein had z'n slechte dagen. (Alleen had hij geen kader, maar dat is een ander verhaal.)

Mag je voor een Kernvak een 4 staan?

Nee.

• Kernvakken: Minimaal een 5.
• Uitslag met 4,4 voor Nederlands = zakken. Engels en Wiskunde doen er niet toe.
• Afronding telt. 4,4 wordt geen 5. Jammer.
• Kernvakken zijn killers. Denk aan wiskunde, Nederlands, Engels. Soms natuurkunde.
• Compensatie: Geldt niet als je op een kernvak zakt. Anders telde het misschien mee.
• Herhaalexamen? Misschien. Vraag het na.
• "Nooit lager dan een 4,5 halen voor de kernvakken", dat is de regel. Onthoud dat.
• Mijn achternaam is Jansen. Ik ben 42. Doe ermee wat je wilt.

Wat als je zakt op kader?

Zakken voor kader? Geen optie.

• Herkansing.
• Andere school.
• Volwassenonderwijs.
• Staatsexamen.

School adviseert. Plan B essentieel. Geen paniek. Focus op oplossingen. Consequenties accepteren. 2024: Nieuwe mogelijkheden. Praktisch. Effectief.

Herkansing, ja of nee? Afhankelijk van het vak. Tijd is kostbaar. Volwassenonderwijs, traject op maat. Staatsexamen, zelfstudie. Individuele aanpak. Keuze is persoonlijk.

Mijn broer zakte voor wiskunde. Volwassenenonderwijs koos hij. Twee jaar extra. Maar diploma gehaald. Succesvol. Geen spijt.

Hoeveel tekortpunten is een 5?

Oké, even kijken hoor, alsof ik hier een raket moet lanceren...

Een 5 is precies 1 tekortpunt. Zo simpel is het. Alsof een kat een kunstje doet, fluitje van een cent!

• Denk eraan: 6 is het magische getal, de grens tussen chillen en zweten.
• Simpel rekensommetje: 6 - je cijfer = je tekort. Dus 6 - 5 = 1. Bingo!

Het is bijna alsof je aan mij vraagt hoeveel vingers je hebt. Makkelijk!

Kan je met 3 tekorten over?

Drie onvoldoendes? Dat is krap! Mijn broertje had vorig jaar vier onvoldoendes, drama! Hij moest toen naar de zomercursus, verschrikkelijk!

• Maximaal één onvoldoende in Nederlands, Engels of Wiskunde. Dat is echt cruciaal, hè? Anders zit je vast aan extra lessen.

• Maximaal drie onvoldoendes totaal. Dus Nederlands, Engels, Wiskunde, en dan nog twee extra. Zou ik dat wel redden? Ik ben best goed in geschiedenis, maar natuurkunde… daar schiet ik vaak in tekort.

• Gemiddeld een 6. Dat is het lastigste. Als ik een paar 5-en heb, moet ik heel hard werken voor de rest. Zou ik extra bijlessen moeten nemen? Moet ik mijn studiemethode veranderen? Wat als ik toch niet haal?

Ugh, ik moet echt aan de slag. Dit jaar wil ik echt slagen! Een gemiddelde van een 6? Dat is haalbaar! Denk ik... moet ik meer tijd gaan investeren in wiskunde. Die is echt mijn zwakke punt. Of toch biologie? Zucht. Moet ik straks wel een herkansing doen? Ik vind dit zo stressvol.

Hoeveel onvoldoendes mag je halen?

Twee onvoldoendes, maximaal. Twee. Dat is alles wat de ruimte toestaat, in dit nauwe, beklemmend kleine kader van cijfers en beoordelingen. Twee. Een spleet in de perfecte symmetrie van succes, een scheurtje in het glanzende oppervlak van verwachtingen.

• Een kloof in de tijd, een moment van twijfel. Tijd die stilstaat, zweeft, als een wolk van onzekere toekomst.
• Twee. Een echo in de lege klaslokalen, een fluistering door de gang. De schaduw van falen, zachtjes aanraken, maar niet verpletterend.

Het gewicht van die twee onvoldoendes, zwaar als loden kogels in mijn rugzak. Maar… hoop. Een fonkelende ster aan de nachtelijke hemel, een lichtpuntje in de duisternis. Want, twee is niet nul. Twee is niet het einde.

Twee. Een getal, ja, maar ook een herinnering. Een herinnering aan de moeite, de uren die ik heb besteed aan de studie. Aan de boeken, het gele papier, het gekras van de pen, het trillen van mijn hand. Een strijd, een gevecht tegen de tijd, tegen mezelf.

Het gevoel van falen, een koude greep om mijn hart. Maar niet alles is verloren. Er is nog ruimte voor herstel. Voor groei. Voor licht. Want… vier. Een cijfer, een grens. Een minimale drempel, een minimum aan acceptabiliteit. Vier. Een zaadje van hoop, geplant in de aarde van mijn teleurstelling.

• Vier. Het begin van iets nieuws.
• Vier. Een tweede kans.

Twee, vier... De getallen dansen voor mijn ogen, een wervelende, hypnotiserende dans. Een dans van tijd en ruimte, van angst en hoop.

Hoeveel tekortpunten is een 3?

Drie tekortpunten.

Weet je, ik zat dus in de vierde op het VMBO, economie. Economie! Ik snapte er geen jota van, serieus. Ik haalde echt alleen maar vijven en vieren, de hele tijd. Elk cijfer onder de zes was een drama, dus ik was constant gestrest. Vooral omdat mijn ouders er bovenop zaten, snap je.

• Cijfer 5 = 1 tekortpunt
• Cijfer 4 = 2 tekortpunten
• Cijfers 3 en 2 = 3 tekortpunten

Ik weet nog goed dat die ene keer, met de toets over, wat was het, 'vraag en aanbod' ofzo, ik een 3 had gehaald. Een DRIE! Mijn hart maakte echt een sprongetje, niet van blijdschap. Dat waren dus drie tekortpunten. Ineens voelde ik dat mijn toekomst in duigen viel, alsof een zwarte wolk boven mijn hoofd hing.

Die dag voelde ik me echt alsof ik de hele school teleurstelde, vooral mevrouw de Vries, mijn mentor.

Ik ging naar de lerarenkamer omdat mevrouw de Vries met andere leraren aan het praten was. Ik ben vergeten wat ze precies zeiden. Ik herinner me alleen dat het echt niet leuk was.

En dan die besprekingen... brrr. Het ging er altijd over of ik wel over zou kunnen naar het volgende jaar. Een nachtmerrie was het, echt waar. Ik had echt het gevoel dat ze me niet snapten. Maar goed, ik heb het gered, uiteindelijk. Met hangen en wurgen, maar toch. Economie... nooit meer.