Hoeveel kost een poster in een bushokje?

Wat zijn de kosten voor adverteren in een bushokje?

Oh, die bushokjes. Dat is zoiets, een project waar ik me nog wel iets van herinner. Je denkt, zo'n plaatje, dat kost toch niet zoveel? Maar ja, dan begin je te zoeken, en de prijzen vliegen je om de oren. Echt even schrikken.

We waren bezig in Utrecht, ergens in april vorig jaar. Een campagne voor de binnenstad. Voor honderd van die opvallende plekken, zag ik op de offerte, moest je rekenen op €7.500,- zonder btw. Dat is best een bedrag, alleen al voor de huur van een paar glasplaten langs de weg.

Mijn hoofd draaide ervan. Want ja, waar begin je dan? Ligt het aan het seizoen of zo? Als de zon schijnt, is het duurder? Of als iedereen op vakantie is? Geen idee.

En als je dan echt wilde uitpakken, tweehonderd van die reclameborden, dan ging het al snel richting €15.000,- exclusief btw. De locatie maakt dan ook nog uit. Bij drukke haltes, zoals op 20 maart in Amersfoort, daar waar ik pas nog een voorbeeld zag, is het altijd duurder. Of wil je juist in de buitenwijken?

Het voelt gewoon alsof er geen vaste prijs is. Het is een beetje een doolhof, telkens weer. Ik weet nu nog steeds niet precies hoe dat werkt. Of 't nu de locatie is, of wanneer je het wilt. Ingewikkelt.

Hoe groot is een poster in een bushokje?

Dat grote formaat, hè. Je ziet die dingen overal, bijna elke hoek om. 1185 x 1750 millimeter. Dat is de maat. Alsof je een stukje van de nacht zelf op die muur plakt.

Die wachthokjes, abri's noemen ze dat. Vrij vertaald, inderdaad. Gewoon, stil staan. Wachten. Net als ik nu. Je staat te wachten op iets, op de bus, op de nacht die voorbij gaat.

En daar hangen ze dan. Die posters. Groter dan de meeste dingen die je hier in het donker ziet. Een soort belofte van beweging, van een wereld buiten dit stille wachten. Ze hangen op plekken waar mensen even stilstaan. Bushaltes, tramhaltes. Plekken van overgang.

Hoe noem je een poster in een bushokje?

Een poster in een bushokje heet een abri poster.

Het is een vreemd woord, abri. Ik heb het nooit echt gebruikt. Je ziet ze alleen 's nachts, echt. Als de straat leeg is en jij daar staat te wachten. Dan is zo'n poster het enige lichtpunt. Soms is het een gezicht dat je aanstaart. Soms een of andere felle kleur voor een product dat je nooit zult kopen.

Ze hebben er allemaal regels voor. Een hele wetenschap achter zo'n simpel ding in een wachthokje.

• Naam: Abri is Frans. Het betekent gewoon schuilplaats. Een schuilhokje. Dus een schuilhokjesposter. Klinkt meteen minder interessant.
• Formaat: De maat is altijd hetzelfde. 118,5 x 175 cm. Past precies in die lichtbakken. Een B1-formaat.
• Papier: Het papier is dik. Vaak is het blueback papier, met zo'n blauwe achterkant. Dat doen ze zodat het licht er niet raar doorheen schijnt en je de vorige poster niet ziet. Soms heet het ook gewoon een lichtbakposter.

Ze worden beheerd door bedrijven als JCDecaux. Ik zie hun busjes wel eens rijden, heel vroeg in de ochtend. Dan trekken ze de oude eruit en plakken ze er een nieuwe in. Het gaat zo snel. De belofte van vorige week is weg, vervangen door iets nieuws.

Een abri poster. Dus. Nu weet ik hoe het heet. Weer iets om over na te denken als ik de laatste bus naar huis mis.

Wat kost een bushokje?

Een nieuw bushokje is blijkbaar duurder dan een gemiddelde vakantie naar een zonnig oord. 4.000 euro, dat is serieus geld. Alsof je een paar jaar lang de huur van je fort betaalt, maar dan voor een glazen constructie waar je op moet wachten. En je brommertje? Die is maar 1.000 euro "waard" als hij het ontgelden moet. Kleine troostprijs voor je verwoeste ritje, zullen we maar zeggen.

Je snapt het al: vandalisme is geen spelletje. De kosten voor een vernielde bushokje kunnen je financieel behoorlijk onder druk zetten. Het is niet alsof je het even bij de HEMA kunt inruilen voor een slagroomtaart. De financiële klap kan serieus zijn, dus bedenk je wel twee keer voordat je je creativiteit botviert op gemeentegrond.

Stel je voor: je betaalt 4.000 euro en je hebt nog steeds geen bus die op tijd rijdt. Dat is pas een klap in het gezicht. Het is duidelijk dat gemeenten investeren in hun infrastructuur, ook al lijkt het soms alsof ze dat doen om onze portemonnee te plunderen na een domme actie. Die duizend euro voor de scooter voelt bijna als een belediging, toch? Alsof ze zeggen: "Je hebt een hoop ellende veroorzaakt, hier een schamele vergoeding voor je sloopwerk."