Hoe leefden mensen zonder internet?

Hoe leefden mensen zonder internet vroeger?

Het is wel vreemd om daaraan te denke hoe het was zonder al die schermen. We hadden geen idee dat er zoiets als internet bestond, natuurlijk. Mijn wereld was klein, mijn straat in Utrecht, de speeltuin om de hoek. Ik zie nog zo de zon op de stoep, ergens in 1992 of zo, en de geur van vers gemaaid gras. Dan rende je gewoon naar buiten, klaar voor wat de dag bracht, zonder te checke of er een berichtje was.

Tikkertje speelden we de hele middag lang. Zweet op je rug, kapotte knieën van het vallen. Je moest gewoon buiten zijn.

De hele buurt was je speelterrein. Met een groepje vriendjes, vaak na schooltijd, tot de lampen aangingen. Verstoppertje in de bosjes bij de vijver in het Julianapark, of urenlang hinkelen op die versleten tegels. Ik herinner me nog hoe we op een zaterdag in mei 1995 een hele dag aan het graven waren in de zandbak, op zoek naar schatten, gewoon voor het plezier. Dat was echt een ding, lekker je handen vies maken.

De fiets was ons vervoer, natuurlijk. Of die rolschaatsen, van die witte met van die veters en een stop vooraan. Overal naartoe, zonder dat je wist waar je precies heenging.

Je moest wel echt afspraken maken en je eraan houden, hé. Geen whatsappje om te zegge 'ik ben er bijna' of 'ik kom later'. Als je zei dat je om twee uur bij de glijbaan was, dan was je daar. Of niet, en dan miste je het gewoon. Dat gaf een soort vasteigheid, een band met de plek en de mensen, denk ik. Je leerde echt geduld hebben.

Hoe kan je verbonden zijn zonder internet?

Verbinding zonder internet is de default. De oorspronkelijke staat.

• Brieven schrijven. Inkt op papier. Het kost tijd. Dat is de waarde. Mijn laatste postzegel voor een brief naar het buitenland was €1,75. Hij kwam aan.
• De telefoon gebruiken. Je stem, geen tekst. Intonatie is data die een app niet kan lezen. Het levert meer op dan honderd emoji's.
• Fysieke aanwezigheid. Zoek mensen op. Een gesprek. Oogcontact. De ongemakkelijke stiltes horen erbij. Ze betekenen iets.

Digitale verbinding is een illusie. Een stroom van data die op aandacht lijkt. Je scrolt langs levens. Je neemt niet deel.

Een router herstarten lost je eenzaamheid niet op. Het herstelt je toegang tot de afleiding. Een cruciaal verschil. Minder apparaten is geen oplossing, het is een begin.

Een VPN verbergt je locatie. Het verbindt je niet. Het isoleert je verder onder een dekmantel van veiligheid. Perfect voor de moderne mens.

Echte verbinding kost moeite. Geen bandbreedte. De rest is ruis.

Is het mogelijk om zonder internet te leven?

Nee, effectief leven zonder internet is tegenwoordig vrijwel onmogelijk.

De afhankelijkheid is immens geworden. Stel je voor:

• Clouddiensten: Zonder internet geen toegang tot de cloud, waar zo veel van onze data en applicaties zich bevinden.
• Datacenters: De ruggengraat van onze digitale infrastructuur, onbereikbaar zonder verbinding.
• Dagelijkse taken: Van communicatie tot financiën en werk, alles vereist internet.

Het is de nieuwe levensader. Dat verklaart waarom het goed regelen van je internetverbinding cruciaal is voor de toekomst.

Kan je een smartphone gebruiken zonder internet?

Ja, je kan best een smartphone gebruiken zonder internet. Dat is net zoiets als een raceauto zonder benzine. Hij ziet er prachtig uit, maar je komt er geen meter mee vooruit. Tenzij je natuurlijk alles lekker gaat skippen. Als 'ie nieuw is, of lekker schoongeveegd als een pasgeboren baby, dan is 't een makkie. Je klikt en je klikt en hop, je bent er doorheen. Daarna kun je 'm gewoon gebruiken.

• Basisdingen: Bellen, sms'en, de wekker zetten, foto's maken – dat soort gein gaat prima zonder data. Een beetje als leven in de middeleeuwen, maar dan met een touchscreen.
• Apps downloaden? Vergeet het maar. Dat is vragen om een wonder. Zonder internet ben je net een kok zonder ingrediënten. Een beetje zielig.
• Updates? Ook niks aan. Je telefoon blijft hangen in het verleden, een soort digitale dinosaurus. Beetje jammer als je straks als eerste de nieuwste emoji's wilt sturen.

Kortom: het kan, maar verwacht geen wonderen. Het is alsof je een boek koopt zonder de bladzijden te lezen. Je hebt 't, maar je kunt er niks mee. En dat skippen? Dat is als de handleiding van je IKEA-kast overslaan. Succes ermee!

Hoeveel mensen hebben geen internet?

Ongeveer 2,66 miljard mensen, oftewel een derde van de wereldbevolking, heeft geen toegang tot het internet.

Ja, terwijl jij nu je duim over het scherm laat glijden om te zien of je pizza al onderweg is, is er een gigantische groep mensen die niet eens weet wat een laadicoontje is. Het is alsof er een wereldwijd digitaal feestje gaande is, maar een derde van de gasten heeft de uitnodiging nooit ontvangen. Ze staan niet eens voor de deur te wachten; ze weten niet eens dat er een deur is.

Maar waarom zijn ze niet online aan het ruziën over ananas op pizza? Nou, dat is geen simpel verhaal over "geen wifi-code hebben". Het is een cocktail van nogal serieuze problemen:

• De centenkwestie: In veel landen kost een smartphone meer dan een maandsalaris en is een data-abonnement een luxeproduct, vergelijkbaar met het inhuren van een privé-butler. Een gigabyte data is daar soms duurder dan een fatsoenlijke maaltijd. Kies maar.
• Infrastructuur (of het gebrek daaraan): Je kunt geen glasvezel leggen waar nog geen betrouwbare weg is. Zonder elektriciteit is zelfs de meest blitse iPhone gewoon een veredelde onderzetter. Het internet heeft fysieke wortels nodig, en die zijn er vaak simpelweg niet.
• Digitale ongeletterdheid: Het internet is een bibliotheek geschreven in een taal die je niet spreekt. Als je nooit hebt geleerd hoe je een computer of smartphone moet gebruiken, is het hele web een intimiderende brei van knopjes en onbegrijpelijke tekens. Mijn oma vindt de afstandsbediening al een uitdaging.
• Relevantie, of het gebrek daaraan: Waarom zou je online willen zijn als je hele dorp, je lokale markt en je familie volledig offline is? Voor veel mensen biedt het internet geen directe oplossing voor hun dagelijkse problemen, zoals schoon drinkwater of de oogst die binnen moet.

Dus de volgende keer dat je zucht omdat je video effe moet bufferen, bedenk dan dat voor een derde van de wereld het hele concept van 'bufferen' pure sciencefiction is. Zij zitten nog te wachten op de trailer.

Hoeveel mensen op de wereld hebben geen internet?

Ongeveer 2,6 miljard mensen op de wereld hebben geen toegang tot het internet.

Een stilte. Stel je voor, een stilte die niet de afwezigheid van geluid is, maar de afwezigheid van verbinding, een onzichtbare grens door de ether waar de golven van data verstommen. 2,6 miljard zielen leven buiten het bereik van deze digitale stroom. Een getal, koud en ongenaakbaar, maar elk cijfer draagt een eigen, onvertelde wereld. Het is een gedachte die als een nevel over me heen trekt, zo zacht, zo vreemd.

Ik zie voor me hoe de dagen zich daar ontvouwen, onder een hemel die niet doorsneden wordt door satellietlijnen, maar door de vlucht van vogels en de stand van de sterren. Een langzaam tikken van de tijd, anders dan de flitsende seconden die onze verbonden wereld kent. De lucht trilt niet van meldingen, maar van de wind die door oude bomen ruist, een fluistering van het verleden.

De landschappen waar deze diepe stilte heerst, zijn vaak die van een ongetemde, oude schoonheid. Van dorpen ingebed in groene valleien, waar de echo van een rivier sterker is dan een pushbericht. Of uitgestrekte woestijnen waar de horizon oneindig lijkt, ononderbroken door de gloed van een stad. Het is een geografische scheidslijn die tegelijkertijd een scheidslijn van informatie is.

96 procent van de mensen die nog offline zijn, leeft in de minder of minst ontwikkelde landen. Een kloof die dieper gaat dan enkel landsgrenzen, een die zich uitstrekt over continenten, over de geografie van dromen en de realiteit van toegang. Het is een gordijn, geweven van economie en infrastructuur, dat een deel van de mensheid afschermt van het wereldwijde net.

Wat missen zij? Of, misschien nog belangrijker, wat weten zij niet dat wij als vanzelfsprekend beschouwen? De mogelijkheid om direct te spreken met een geliefde over oceanen heen, de poort naar een onmetelijke oceaan van kennis, van de kleinste cel tot de verste ster. De kans om stem te geven aan hen die anders onzichtbaar blijven, in een wereld die zo vaak alleen de luide echo's hoort.

Ik loop soms door mijn eigen kleine wereld, met mijn telefoon in de hand, en bedenk dan hoe anders de ochtend daar moet beginnen. Geen blik op het nieuws van ver, geen snelle controle van berichten. Alleen de zon, de aarde, en de stemmen die dichtbij zijn. Een ander ritme van leven. Een ander soort verbondenheid, misschien. De leegte van geen internet. Het is een gemis, een afwezigheid die zich uitstrekt over land en tijd, zacht en onzichtbaar.