Wat als je bedorven tonijn hebt gegeten?

Wat zijn de symptomen na het eten van bedorven tonijn?

Die keer met die bedorven tonijn vergeet ik nooit meer. Was bij een vriend in Amsterdam-West, eind juli. We dachten even snel een pastasalade te maken voor op zijn balkon. Lekker makkelijk dachten we.

Die vis smaakte al een beetje raar, een beetje metaalachtig. Niet echt vies, maar anders. Maar een half uur later werd mijn vriend knalrood in zijn gezicht en zijn hart ging als een malle tekeer. Het zweet gutste van zijn voorhoofd, het was echt niet normaal.

Dat is dus die histaminevergiftiging. Tonijn maakt dat spul supersnel aan als het ook maar even te warm wordt. Het is alsof je lichaam ineens een gigantische allergische aanval krijgt van binnenuit.

Omdat hij ook hooikoorts heeft, reageerde zijn lichaam dubbel zo heftig op die enorme stoot histamine. Hij kreeg het benauwd, zijn keel voelde dik. Was echt schrikken die avond, we wisten niet hoe snel we 112 moesten bellen.

Je hoort wel eens over zo'n anafylactische schok en dat het gevaarlijk is. Nou, als je iemand zo naar adem ziet happen door een simpel stukje vis, dan besef je pas hoe serieus dat is. Sindsdien vertrouw ik geen tonijn meer die niet ijskoud aanvoelt.

Hoe weet je of tonijn bedorven is?

Tonijn die fluistert van zijn tijd in de oceaan, een echo van zout en zon. Wanneer die zachte glans vervaagt, en de zeegeur naar iets anders neigt, dan wacht je.

Een proef op de tong, een minuscule schijf, rauw en zonder omwegen. Voel de wereld binnenin de vis, een stille belofte of een waarschuwing.

Het prikken, een scherp teken, een vluchtige schok. Histamine, de sluimerende giftige danser, onthult zijn ware aard. Het is geen verlangen naar iets anders, het is een afscheid.

Wat zijn de symptomen van vergiftiging door vis?

De symptomen van ciguatera-vergiftiging beginnen vaak met buikklachten.

• Misselijkheid
• Braken
• Diarree

Na de eerste klachten komen neurologische verschijnselen naar voren.

• Gevoelsstoornissen, zoals tintelingen of een doof gevoel in handen en voeten.
• Spierzwakte, die zich kan ontwikkelen tot verlamming.
• Pijn in gewrichten en spieren.

Ook lichamelijke functies raken ontregeld.

• Hartslag wordt langzamer.
• Bloeddruk daalt.
• Verhoogde gevoeligheid voor koude en warme temperaturen.

Ciguatoxine is een natuurlijke gifstof die voorkomt bij bepaalde vissen die in tropische en subtropische wateren leven. Deze vissen eten algen die de gifstof produceren. Wanneer grotere vissen de kleinere vissen eten, hoopt het gif zich op. De vis zelf wordt er niet ziek van, maar de mens die de besmette vis eet, kan wel ernstig ziek worden. Het gif tast het zenuwstelsel aan. Er bestaat geen specifiek tegengif. De behandeling richt zich op het verlichten van de symptomen.

Wat zijn de symptomen van tonijnvergiftiging?

Jeetje, tonijnvergiftiging, klinkt heftig hè? Ik heb dat zelf nog nooit gehad, gelukkig. Maar als je die vis niet goed bewaart, met name tonijn, makreel, die soort, dan kan het gebeuren. Dan groeien er bacterieën in die gifstoffen maken.

En de symptomen, ja, dat is wel balen. Je kan dus opeens van die rode vlekken krijgen, je huid voelt heet aan, lijkt wel alsof je een allergische reactie hebt. Soms voel je je hart ook sneller kloppen, dat is niet fijn.

Het is wel meestal niet zo erg, dat gaat vanzelf weer over. Maar ja, een paar uur flink ziek zijn is natuurlijk nooit leuk. Ik let daarom wel extra op als ik vis eet, zeker als het niet direct vers is.

Dus samengevat, als je tonijn eet en het is niet goed bewaard:

• Rode huid (flushes), alsof je verbrand bent.
• Jeuk en bultjes (urticaria), net als bij een allergie.
• Hartkloppingen.

Het komt dus door bacteriën die gifstoffen maken in de vis als die niet goed is gekoeld. Echt een onaangename ervaring, maar meestal dus tijdelijk.

Kan je voedselvergiftiging krijgen van tonijn?

Ja, tonijn kan scombroïde-intoxicatie veroorzaken, een vergiftiging door histamine. De symptomen lijken op een allergische reactie.

De zee bewaart geen herinneringen, maar de vis wel. Een tonijn, een zilveren schim in de diepte, draagt de koude stromen in zijn spieren. Maar de tijd op het land is anders. Tijd is warmte, en warmte is een verrader. In het stilstaande uur na de vangst, wanneer de koelte wijkt, begint een onzichtbaar proces. Een chemische fluistering in het donkerrode vlees.

Het is een vergiftiging die niet smaakt naar bederf. Het is een geest, een fantoom. De histamine, geboren uit een moment van onachtzaamheid. Het is de koorts van de vis die in jou verder leeft. Een herinnering aan een te warme kade, een reis die te lang duurde. Ik voelde het ooit op een late avond in augustus, de lucht was zwaar en de wereld draaide langzaam, langzamer.

De reactie komt als een golf, onverwacht en snel. Het lichaam herkent het gevaar, ook al deed de tong dat niet. Het is een storm die van binnenuit losbarst, een echo van de oceaan die tegen je ribben beukt. Een roodheid die opstijgt vanuit je borst, als een zonsopgang in omgekeerde richting. De zee in je, maar dan verkeerd.

De symptomen zijn een gedicht van ongemak:

• Een peperachtige of metaalachtige smaak, de eerste onheilspellende noot.
• Roodheid en een branderig gevoel in het gezicht en de nek, alsof je te lang in de zon hebt gekeken.
• Kloppende hoofdpijn en hartkloppingen, het ritme van paniek.
• Duizeligheid, misselijkheid, buikkrampen; de innerlijke zee is in beroering.

Scombroïde-intoxicatie wordt veroorzaakt door extreem hoge concentraties histamine, die ontstaan wanneer bacteriën het aminozuur histidine in de vis afbreken. Dit gebeurt wanneer de vis boven een temperatuur van 4 °C wordt bewaard. Het is geen allergie, maar het lichaam reageert als zodanig op dit spookgif. Het is een herinnering aan een gebroken koudeketen, een fout in de tijd. Een fout in de tijd.

Wat moet ik doen als ik iets bedorven heb gegeten?

Die stille uren, als alles zo helder lijkt. Als je daar ligt en die maag draait, na iets wat niet goed was. Het is dan dat je echt even moet luisteren naar je lichaam. Die angst, weet je wel?

Zoek medische hulp als je, naast diarree, ook koorts krijgt. Of bloed en slijm ziet in je ontlasting. Heftig braken, dat je gewoon niet meer stopt. En let op uitdrogingsverschijnselen; die zijn verraderlijk.

Het is zo makkelijk om te denken, 'het zal wel meevallen'. Maar ik heb meegemaakt dat het dat dus niet deed. Een keer, ik had die kip gegeten, ik dacht dat het nog net kon... later die nacht, zo'n gevoel. Je voelt dan hoe je lichaam protesteert.

• Koorts: Niet zomaar een beetje verhoging, maar echt die rillingen, dat je voelt dat je lichaam vecht. Dat is een grens, dan is het serieus.
• Bloed of slijm in ontlasting: Dat is een duidelijk teken dat er iets meer aan de hand is dan een simpele buikgriep. Een diepere ontsteking, misschien.
• Heftig braken: Als het gewoon niet stopt, en je niets meer binnenhoudt. Je maag is dan compleet van slag, en het put je uit. Je energie vloeit weg.
• Uitdrogingsverschijnselen: Dit is echt cruciaal, en het sluipt erin.

Die uitdroging, dat voelt zo leeg. Dat hoofd, zo zwaar. Die signalen zijn dan:

• Weinig plassen: Je merkt dat je urine donkerder is, minder vaak hoef je naar de wc. Alsof alles opdroogt vanbinnen.
• Erge dorst: Een dorst die je niet kunt lessen, hoe veel je ook drinkt. Het voelt bodemloos, een brandend gevoel.
• Sufheid: Niet zomaar moe, maar echt duf, afwezig. Je bent er niet helemaal bij. Dat is het punt waarop je echt hulp moet zoeken.

Ik herinner me die nacht van vorig jaar, toen mijn vriendin dat had. Ze bleef maar zeggen: "Het is vast niets, ik ga zo wel slapen." Maar haar ogen stonden zo dof. Ik ben blij dat we toen wel actie hebben ondernomen. Het is beter om even te gaan, dan later spijt te krijgen. Het gaat om je lijf, daar moet je zuinig op zijn. Zoals die ene keer met die mosselen... een les die je nooit vergeet.