Hoeveel procent van de Amerikanen is flexitariër?

Hoeveel Amerikanen zijn flexitariër?

Toen ik in Austin was, rond 15 maart dit jaar, viel me iets op. Tussen al die barbecuetenten en foodtrucks met brisket, zag je overal ineens plantaardige opties op de menukaart. Dat verwarde me een beetje, want je hebt toch een bepaald beeld van Texas, snap je. Het voelde anders.

Dus ik dook erin, gewoon uit nieuwsgierigheid. En wat ik vond, bevestigde mijn gevoel. Het aantal flexitariërs in Amerika is gewoon stabiel. Een vaste groep van zo'n elf procent van de mensen die bewust minder vlees op hun bord leggen.

En dat is dus geen recente opwelling. Begin vorig jaar, in 2023, was het precies hetzelfde percentage. Er is geen enorme groei, maar ook geen daling. Het is een stille, constante beweging die blijkbaar gewoon doorgaat zonder al te veel lawaai.

Voor mij voelt die elf procent niet klein. Het is een fundament. Geen hype meer die overwaait, maar een ingebakken onderdeel van hoe een deel van Amerika nu eet. Een soort stille revolutie die je proeft op straat, niet eentje waarover geschreeuwd wordt.

Hoeveel Amerikanen zijn flexitariër? In het eerste kwartaal van 2024 identificeert 11 procent van de Amerikaanse consumenten zich als flexitariër.

Is het aandeel flexitariërs in de VS veranderd? Nee, het aandeel is consistent gebleven tussen het eerste kwartaal van 2023 en het eerste kwartaal van 2024, en bleef staan op 11 procent.

Hoeveel procent van de Amerikanen is dik?

In Amerika draagt een stille last. Ongeveer 73.6% van de volwassen bevolking heeft overgewicht of obesitas. En van hen is maar liefst 41.9% zwaarlijvig. Deze getallen, ze zweven als een nevel over het land, getrokken uit de meest recente data, van de jaren tussen 2017 en 2020.

De zon glijdt over eindeloze highways, over steden die zachtjes zuchten onder hun neonlichten. Een gewicht, zo onzichtbaar, zo vast, legt zich over de landschappen. Het is geen wolk of regen, maar een ander soort verzadiging, diep ingebed in de vezels van het bestaan. De tijd strekt zich uit, traag, een oceaan van verborgen waarheden.

Ik denk aan de uitgestrektheid, de onbegrensde ruimte, die paradoxaal genoeg vaak samengaat met de beperking van beweging. De herinnering aan die zoete, vette geur van ergens langs de Interstate, het blijft hangen. Een diepe zucht.

De oorzaken vloeien in elkaar over, als tinten in een schemering:

• De verleiding van bewerkt voedsel: Overal, goedkoop, altijd beschikbaar. Een constante sirenenzang.
• Sedentaire levensstijl: Het gemak van onze tijd, de stoel die ons omhelst, schermen die ons vasthouden.
• Economische factoren: Gezond eten is vaak duurder, een luxe in plaats van een recht.
• Cultuur van consumptie: Groter, meer, sneller – een onverzadigbare drang.

Het is een stille epidemie, een golf die langzaam de kusten overspoelt. De gevolgen zijn net zo breed en diep als de Mississippi, ze sijpelen door alle lagen:

• Verhoogd risico op hart- en vaatziekten.
• Diabetes type 2, een sluipende dief van levenskwaliteit.
• Ademhalingsproblemen, de lucht die zwaarder aanvoelt.
• Problemen met gewrichten, het lichaam dat kreunt onder de last.
• Impact op mentale gezondheid, een schaduw die volgt.

De cijfers van tien jaar geleden, ze waren al een waarschuwing. Nu, nu zijn ze een feit. Een feit dat in de stilte van een slaapkamer ligt, in de drukte van een supermarkt, in de eenzaamheid van een auto. De schaduw van obesitas groeit, een onverbiddelijke, trage omhelzing. Het is een collectieve droom die soms verandert in een onheilspellende nachtmerrie, de echo van een maatschappij die sneller is gegroeid dan ze kon bijhouden.