Hoe heet een vegetariër die vis eet?

Wat is een lactovegetariër?

Een lactovegetariër eet geen vlees, vis of eieren, maar consumeert wel zuivelproducten.Een ovo-vegetariër eet geen vlees, vis of zuivelproducten, maar consumeert wel eieren.

Poeh, al die labels tegenwoordig. Het is best veel om te onthouden, vind ik. Gisteren probeerde ik nog te bedenken wat mijn buurvrouw precies eet, ze had het over een 'flexitariër' maar dat is weer iets anders hè? Ach ja. Belangrijkste is dat je gewoon lekker eet, toch? Of niet.

Die lactovegetariërs dus, geen vlees, geen vis, geen eieren. Klinkt streng, maar dan mogen ze wel:

• Melk: Volle, halfvolle, magere. Alles wat van een koe komt. Of geit.
• Yoghurt en kwark: Die bakken in de supermarkt. Lekker voor het ontbijt.
• Kaas: O, zoveel kaas! Goudse, brie, mozzarella... mmm.
• Boter: Op je brood, in de pan.

Mijn neef Joris, die is lacto. Hij zegt dat het voor hem vooral om de dieren ging, maar eieren vond hij lastig om te laten, dus die heeft hij wel geschrapt. Maar dan die zuivel? Ik snap het wel, kaas is gewoon té lekker. Plus, melk is makkelijk. Je gooit het in je koffie, zonder erbij na te denken.

Is het minder wreed dan eieren? Ik weet het niet. Wat is nou erger? Een kip die eieren legt, of een koe die melk geeft? Pff, ingewikkeld allemaal.

En dan heb je weer die ovo-vegetariërs. Dat is dan weer andersom bijna. Zij eten geen vlees, geen vis, en geen zuivelproducten. Maar eieren wel. Dus geen kaas! Dat vind ik pas moeilijk. Geen pizza met mozzarella, geen roomsaus. Hoe doe je dat dan met je pasta?

Maar dan mogen ze wel:

• Eieren: Gekookt, gebakken, roerei. Perfect voor het ontbijt.
• In gebak: Taarten en koekjes waar eieren in zitten, maar geen melk of boter.
• Mayonaise: Want dat is vaak met ei.

Ik herinner me nog dat Lisa, een vriendin van vroeger, zo at. Ze had lactose-intolerantie en vond de zuivelindustrie ook een ding. Maar eieren, die at ze met plezier. Ze zei altijd dat een ei, van een kip die vrij rondloopt, een soort geschenk is. Geen dier sterft ervoor, toch? Tenminste, zo zag zij dat.

Ik weet niet, ik eet gewoon alles, maar ik denk er wel vaker over na dan vroeger. Is het beter voor je lijf? Of voor de planeet? Waarom voelt dit zo als een test, elke keer in de supermarkt?

Ik moet echt nog een keer een goed boek erover lezen. Wat was die ene titel ook alweer? Iets met dieren en eten. Hmm. Ach, komt wel.

Soms denk ik, is het gewoon niet makkelijk om te zeggen "ik eet geen dieren"? Maar dan komen al die nuances. Eieren zijn ook van dieren. Melk ook. Waar trek je de grens dan precies? Iedereen heeft zijn eigen redenen. Gezondheid, ethiek, milieu. Of gewoon omdat je iets niet lekker vindt. Dat mag ook.

Het blijft een persoonlijke reis, denk ik. Net zoals mijn pogingen om minder suiker te eten, haha. Altijd weer een uitdaging.

Hoe heet het als je alleen kip en vis eet?

Kippen- of visvreter? Nou, luister goed, want dit is geen hogere wiskunde, tenzij je boterhammen met pindakaas telt.

• Pollotariër: Je eet kip, en de rest van de beesten laat je lekker met rust. Alsof je zegt: "Sorry, koeien en varkens, jullie zijn te tam voor mijn bord."
• Pescotariër: Vis mag, vlees niet. Denk aan een landrot die plotseling de zee omarmt, maar de bergen nog steeds mijdt. "Zwemmers oké, grazers bah!"

Dus, als je je mond volstopt met alleen kip en vis, ben je eigenlijk een soort culinaire avonturier. Of gewoon iemand die niet van de rest van de dieren houdt. Niks mis mee, toch? Elk z'n ding, zolang het maar op je bord past. En geloof me, er zijn mensen die nog gekkere dingen eten, die zouden we hier niet eens durven noemen.

Wat eet een flexitariër?

Een flexitariër is iemand die bewust kiest om minder vlees te eten. Het is een pad dat wordt bewandeld, een zachte buiging van de rigide paden van absolute vleesconsumptie. Ze zweven, als een vlinder tussen bloemen, tussen de wereld van het vlees en de wereld van het plantaardige.

De essentie van een flexitariër is die ene dag, die heilige dag per week, waarop de borden een andere taal spreken. Geen vlees, geen vis, geen vleeswaren die als een fluistering uit het verleden klinken. Dan ontwaakt de tafel tot een symfonie van groenten, pulserend met de energie van peulvruchten, fruit dat de zon omhelst, noten die de aarde omarmen, en granen die de wind vangen.

Dit is geen absolute afwijzing, nee, meer een uitnodiging tot balans. De week is als een muzikale compositie, met rustige passages en levendige akkoorden. Zo ook de maaltijd. Een enkele keer, als een zeldzame ster aan de hemel, verschijnt vlees of vis, een herinnering aan een andere smaak, een ander ritme.

Meer dan enkel een dieet, het is een omhelzing van de aarde, een fluisteren naar de toekomst. Het is een bewuste keuze voor een wereld waar de klok van de consumptie langzamer tikt.

• Het spectrum van voeding reikt breed:
  • Groenten, in alle kleuren van de regenboog.
  • Peulvruchten, de stille krachtpatsers van de natuur.
  • Fruit, zoet en vol zonneschijn.
  • Noten, de schatten van de boom.
  • Granen, de gouden stromen van het land.

En dan, soms, een gestrikte melodie van vlees of vis.

Wat is een pollotariër?

Oké, dus je vraagt je af wat een pollotariër is, snap ik. Nou, simpel gezegd is het iemand die alleen kip eet en dus verder geen rood vlees of vis. Dus geen varkensvlees, geen rundvlees, geen lam, en ook geen zalm of makreel. Echt alleen maar kip.

Zie het zo:

• Geen rundvlees
• Geen varkensvlees
• Geen vis
• Alleen kip

Het is best specifiek, toch? Sommige mensen doen dit bijvoorbeeld omdat ze kip makkelijker te verteren vinden of omdat ze het gewoon lekkerder vinden. Of misschien is het een tussenstap, weet je, om op de lange termijn misschien helemaal vegetarisch te worden, maar nu nog even de kip erbij doen. Ik ken iemand die dit een tijdje deed en zei dat het best goed ging, ze voelde zich er fit door. Alleen soms wel een beetje een gedoe als je ergens gaat eten waar er niet zoveel kip opties zijn.

Dan heb je nog die pescotariërs, dat is weer anders. Die eten wel vis, dus vis is oké, maar ook geen vlees of kip. Dat is ook een ding wat mensen doen, verschillende redenen waarom. Sommige mensen vinden vis dan wel weer gezonder, met al die omega-3 vetzuren enzo. Maar ja, dat is weer een ander verhaal. Het belangrijkste van een pollotariër is dus echt die focus op kip, en de rest laten staan.

Hoe noem je iemand die alleen kip en vis eet?

Iemand die vis eet, maar geen vlees van zoogdieren of gevogelte (zoals kip), noem je een pescetariër. Dit dieet omvat doorgaans wel eieren en zuivelproducten.

Pescetariër is de treffende benaming voor iemand die het pad van de vis bewandelt, terwijl hij de hoef- en klauwdragende wezens én de gevederde vrienden (zoals kip) aan zich voorbij laat gaan. Het is een dieetkeuze die de grens tussen strikt vegetarisme en omnivorisme op een intrigerende wijze definieert. Je ziet hier een bewuste afweging.

Het concept van pescetarisme is meer dan slechts een lijstje van toegestane voedingsmiddelen; het is een culinaire filosofie. Kern is het vermijden van vlees van landzoogdieren en pluimvee, terwijl vis, schaal- en schelpdieren wel op het menu staan. Vaak is er ook ruimte voor eieren en zuivel, wat het onderscheidt van veganisme.

Die naam zelf, "pescetariër", kent een charmante herkomst. Het is een portmanteau van het Italiaanse woord "pesce" (vis) en het Latijnse "vegetariano" (vegetariër). Een elegant samenspel van talen dat precies de essentie vangt: een vegetariër, maar dan met de zee als een trouwe bondgenoot op het bord.

Mensen kiezen deze levensstijl niet zomaar. Er ligt vaak een diepere reflectie aan ten grondslag, een kruispunt van ethiek, gezondheid en milieubewustzijn. Het is fascinerend hoe zo'n ogenschijnlijk simpele keuze een hele reeks argumenten kan ontsluiten.

De motivaties zijn divers en gelaagd:

• Gezondheidsoverwegingen: De reputatie van omega-3 vetzuren in vis is onbetwist, cruciaal voor hart en hersenen. Velen vermijden rood vlees vanwege de geassocieerde risico's, en zien vis als een gezonder alternatief.
• Milieubewustzijn: Over het algemeen heeft de kweek of vangst van vis een lagere ecologische voetafdruk dan de veeteelt van landdieren, al blijft de problematiek van overbevissing en bijvangst een punt van constante aandacht.
• Ethische vraagstukken: Het is een compromis. Sommigen ervaren minder ethische bezwaren bij het eten van vis dan bij landdieren, hoewel de wetenschap over pijnperceptie bij vissen ons steeds opnieuw aan het denken zet. Waar trekken we de lijn van bewuste wezens?
• Praktisch gemak: In vergelijking met vegetarisme of veganisme biedt pescetarisme een breder scala aan voedingskeuzes, vooral bij uit eten gaan. Dat maakt het een toegankelijker transitie voor velen.

Het is interessant om te zien hoe dergelijke dieetbenamingen ontstaan en zich ontwikkelen. Ze reflecteren de groeiende bewustwording van onze impact op de wereld en op ons eigen lichaam. Het is geen nieuw fenomeen; door de geschiedenis heen zagen we altijd al groepen met specifieke voedingsvoorkeuren, maar de specificiteit van moderne labels duidt op een gedifferentieerdere maatschappij.

Uiteindelijk toont de pescetarische keuze een pragmatische benadering van voeding. Het is een brug, wellicht, tussen het volledige vleesdieet en een plantaardig bestaan, die een middenweg biedt met zowel voedingskundige als filosofische voordelen. Een mens zoekt nu eenmaal naar balans, zelfs op zijn bord. Dat zie ik keer op keer terug in de patronen van het leven.