Waarom zo moe na kanker?

Waarom zo moe na kanker? Jeetje, die vraag… die spookt nog steeds door mijn hoofd. Kankerbehandeling, wat een energievreter! Ik voel me nog steeds, maanden later, alsof ik een marathon heb gelopen… nee, een triatlon, met een extra bergbeklimming erbij. En dan zonder te trainen.

Chemo en bestraling… ze vallen kankercellen aan, dat klopt. Maar hé, ze raken ook alles wat gezond is, compleet met bijwerkingen die je niet eens voor mogelijk had gehouden. Ik denk nog steeds terug aan die misselijkheid, die onbeschrijfelijke vermoeidheid… Ik kon amper de trap opkomen, laat staan mijn werk doen. Ik herinner me nog hoe ik tegen mijn dochter zei: "Lieverd, mama is even… kapot." En dat was geen overdrijving.

Herstel en opruiming… ach, dat klinkt zo netjes, hè? Alsof je even een kast opruimt. Maar je lichaam is geen kast. Het is een complex systeem, en na zo’n aanval… Het is alsof je een oorlog hebt gevoerd, en je bent de soldaat die met een paar pleisters en een gebroken been terugkeert. En dan moet je je leven weer opbouwen, terwijl je eigenlijk nog steeds aan het bloeden bent van binnen. Wist je dat ze zeggen dat het lichaam tot twee jaar nodig heeft om volledig te herstellen? Twee jaar! Ik ben nu pas een paar maanden verder en ik val nog steeds bijna in slaap achter de computer…

Het resultaat? Extreme vermoeidheid. Een vermoeidheid die niet te vergelijken is met een gewone, gezonde vermoeidheid. Dit is… anders. Dit is een diepe, botvermoeiend, allesoverheersende vermoeidheid. Zo'n vermoeidheid dat je zelfs moe bent van het denken aan moe zijn. Ik weet niet, misschien is het wel de combinatie van alles: de behandeling, het gevecht zelf, de angst, de onzekerheid… alles bij elkaar. Het is alsof je lichaam, je ziel… alles gewoon even uit is. En dat maakt me zo ontzettend verdrietig. Want ik wil weer leven, ik wil weer energie hebben! Wanneer wordt dat dan eindelijk weer normaal?